Πρόταση Ψηφίσματος Του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την Πρόσβαση τυφλών ατόμων σε βιβλία και άλλα έντυπα.

Εν συνεχεία της ερώτησης για προφορική απάντηση B7-0030/2012</TitreSuite>

Σύμφωνα με το άρθρο 115, παράγραφος 5, του Κανονισμού,</TitreRecueil>

Σχετικά με την αναφορά 0924/2011 του Dan Pescod, βρετανικής ιθαγένειας, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τυφλών (EBU)/του Βασιλικού Εθνικού Ινστιτούτου Τυφλών (RNIB), σχετικά με την πρόσβαση τυφλών ατόμων σε βιβλία και άλλα έντυπα προϊόντα (2011/2894(RSP))</Titre>

Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την αναφορά 0924/2011 του Dan Pescod, βρετανικής ιθαγένειας, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τυφλών (EBU)/του Βασιλικού Εθνικού Ινστιτούτου Τυφλών (RNIB), σχετικά με την πρόσβαση τυφλών ατόμων σε βιβλία και άλλα έντυπα προϊόντα (2011/2894(RSP))

 

Θέατρο Κωφών Ελλάδος: “41 Μέρες”

Το Θέατρο Κωφών Ελλάδος παρουσιάζει την παράσταση «41 μέρες» στο θέατρο του (Σαχτούρη 8-10, Ψυρρή- Πλ. Κουμουνδούρου) από  17 Φεβρουαρίου ως 1 Απριλίου, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:15. Η παράσταση παίζεται στην νοηματική γλώσσα με ταυτόχρονη απόδοση στην ομιλούμενη από ακούοντες ηθοποιούς.

Γιώτα Καραγιάννη: «ΑΝΑΠΗΡΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ».

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο από την συνέντευξη του Πάμπλο Πινέδα, του πρώτου Ευρωπαίου δασκάλου με σύνδρομο ντάουν, η οποία δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα στον τύπο,  είναι αυτό της φοίτησης σε ποσοστό 85% των Μαθητών/ριών που εμφανίζουν ταυτόσημη μορφή αναπηρίας σε Γενικά Σχολεία… Ναι το 85% και ναι…. Σε Γενικά Σχολεία… φυσικά της πατρίδας του… της Ισπανίας…

Υπάρχουν άραγε αιτήματα πολιτικών διεκδικήσεων, η πραγμάτωση των οποίων στην χώρα μας, την χώρα των αποσπασματικών παρεμβάσεων, διαχείρισης της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης των Μαθητών/ριών με Αναπηρία να μην φαντάζει σχεδόν ουτοπική….;;; Και πόσο απέχει ο  βαθύς και ισχυρός ρεαλισμός της κοινωνικής δικαιοσύνης διά μέσω της υπεράσπισης των αυτονόητων από την ουτοπία ή ορθότερα από αυτό, που με όρους διαβούλευσης ορίζεται ως ουτοπία;;

Σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 4 του Ν.3699/2008 η εκπαίδευση των Μαθητών/ριών με Αναπηρία ή/και Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες  παρέχεται σε σχολικές μονάδες ειδικής αγωγής, όταν η φοίτηση στα γενικά σχολεία ή στα τμήματα ένταξης καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολη. Δική μας έμφαση η χρήση του  αξιολογικά αόριστου και συναισθηματικά φορτισμένου όρου «δύσκολη»  σε έναν νόμο με ιδιάζουσα συμβολική για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία σημασία ενδεικνύει κάτι….Το ερώτημα, που τίθεται επομένως και που παραμένει πάντα επίκαιρο συνίσταται στο αν και κατά πόσο το Γενικό Εκπαιδευτικό Σύστημα της χώρας μας δύναται να απορροφήσει στους κόλπους του την εν λόγω ομάδα «εκπαιδευτικού αποκλεισμού», επιβεβαιώνοντας στην πράξη, ότι η αρχή της ισότιμης ένταξης και της συνεκπαίδευσης δεν συνιστά μόνον ένα αβίαστα εκφερόμενο ευχολόγιο.

“Σας εύχομαι υγεία κι ευτυχία”:

“Σας εύχομαι υγεία κι ευτυχία”:

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
Είμαι επισκέπτης.
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..
Κι έπειτα, δε μου ανήκει.
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει ”δικό μου είναι”.
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.
Ότι δεν έχω, καν, όνομα.
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

Θόδωρος Αγγελόπουλος.

“Ορίζοντας την έννοια της Αναπηρίας – Δυστυχώς δεν μιλήσαμε ακόμη… για τον/την Άνθρωπο…”

«Η διαμόρφωση των εννοιών είναι ένας τρόπος, για να ζούμε και όχι για να σκοτώνουμε την ζωή…»

Μισέλ Φουκό
Από τον Πρόλογο του στο βιβλίο του Ζόρζ Κάνγκιλεμ ‘Το Κανονικό και το Παθολογικό»

Χρησιμοποιούμε τις λέξεις, για να ορίσουμε, να νοηματοδοτήσουμε, να ερμηνεύσουμε αλλά και για να στιγματίσουμε.

Σχεδιάζουμε πολιτικές βασιζόμενοι/ες τροφοδοτικά σε έννοιες, που η Κοινωνία καταδεικνύει και αναοριοθετεί μέσα από την Καθολική της Εμπειρία.

Αρχική μας πρόθεση παρακολουθώντας τις συζητήσεις και αιτιάσεις γύρω από την κατάγνωση ποσοστού Αναπηρίας στους/στις εμφανίζοντες/ουσες τις ψυχιατρικές νόσους της παιδοφιλίας, του σαδομαζοχισμού, της παρενδυσίας, της κλεπτομανίας κ.ο.κ. ήταν να μην εμπλακούμε στην όλη ρητορική, γνωρίζοντας τις στρεβλώσεις και την παραπληροφόρηση, που αυτή μπορεί να εκμαιεύσει.

Πάρα ταύτα οφείλουμε να σταθούμε σε μία ουσιώδη προσέγγιση του ζητήματος, η οποία δεν καταγράφηκε σε καμία από τις δημοσιοποιούμενες τοποθετήσεις δυστυχώς…:

“Change the way you see Disability!!”

“Έχουμε μετακινηθεί από να βλέπουμε το άτομο με αναπηρία ως ασθενή που έχει ανάγκη από φροντίδα, το οποίο δεν συμβάλλει στην κοινωνία, στο να τον/την βλέπουμε ως άτομο που χρειάζεται να αρθούν τα παρόντα εμπόδια, προκειμένου να πάρει μια δικαιωματική θέση ως πλήρως συμμετοχικό μέλος της κοινωνίας. Τέτοια εμπόδια περιλαμβάνουν νοοτροπίες και κοινωνικά, νομικά και περιβαλλοντικά εμπόδια. Επομένως πρέπει να διευκολύνουμε περαιτέρω τη μετατόπιση του προτύπου, από το παλαιό ιατρικό πρότυπο της αναπηρίας, στο πρότυπο που είναι βασισμένο στα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα.
Έχουμε μετατοπίσει την εστίασή μας στο άτομο ως κεντρικό σημείο σε μια συνεπή, ολοκληρωμένη προσέγγιση που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις θεμελιώδεις ελευθερίες και την αξιοπρέπεια όλων των ατόμων με αναπηρία. Συνεπώς, υπήρξε μια μετατόπιση, σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, στο να προωθήσουν ενεργές πολιτικές που εξουσιοδοτούν το μεμονωμένο άτομο με αναπηρία να ελέγχει τη ζωή του/της. Συγχρόνως, ο ρόλος των μη κυβερνητικών οργανώσεων γενικά και ιδιαίτερα εκείνων των ατόμων με αναπηρία, στην κοινωνία, έχει αλλάξει. Έχουν γίνει συνεργάτες των κυβερνήσεων και των ατόμων με αναπηρία, ως υποστηρικτές, φορείς παροχής υπηρεσιών ή ως πηγή εξειδικευμένης γνώσης και ικανότητας.”

Σχέδιο δράσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προώθηση των δικαιωμάτων και της πλήρους συμμετοχής των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνία: βελτιώνοντας την ποιότητα της ζωής των ατόμων με αναπηρία στην Ευρώπη: 2006-2015. (Εισαγωγή)

Μάρτιος 2007.

«Μη φοβάσαι μίλα!»

Στην πρόσφατη ανάρτηση μας με τίτλο: «Δίνοντας τον λόγο στα παιδιά», στην οποία και αναδημοσιεύσαμε Έρευνα Πεδίου του Συνηγόρου του Παιδιού σε Μαθητές/ριες ανά τη χώρα με θέμα την καταγραφή των απόψεων τους γύρω από το Διαδίκτυο και τις θεματικές ενδιαφέροντος τους κατά την ενασχόληση τους με αυτό, είχαμε σταθεί στην υπόμνηση της αναγκαιότητας να αφουγκραστούμε την φωνή των παιδιών… με γνώμονα το γεγονονος, ότι μάλλον μας υποδεικνύει να εστιάσουμε το βλέμμα μας στο σωστό σημείο… χωρίς ενδοιασμούς…

Οι αυτοί συνειρμοί οδηγούν και τις σκέψεις μας για την ταινία «Μη φοβάσαι μίλα!», η οποία απέσπασε για το 2011 το βραβείο του Συνηγόρου του Παιδιού, ως προβάλλουσα με τρόπο αξιοπρόσεχτό τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Η ταινία γυρίστηκε από τα παιδιά της έκτης τάξης της χρονιάς 2010-11 του 132ου Δημοτικού Σχολείου της Αθήνας (σχολικό συγκρότημα της Γκράβας) που τώρα φοιτούν στο Γυμνάσιο και είναι αποτέλεσμα τρίμηνων εργαστηρίων. Ήταν όλα εκεί… εκτός από δυο, των οποίων οι φόβοι επαληθεύτηκαν: υποχρεώθηκαν να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους.

“Skhizein”

Κατά καιρούς στο ιστολόγιο μας έχουμε μοιραστεί ντοκιμαντέρ, τα οποία περιγράφουν μέσα από την δύναμη της εικόνας την ανθρώπινη εμπειρία των ψυχιατρικών καταστάσεων και είναι ακριβώς αυτή η πεμπτουσία της τέχνης, που αμβλύνει τους διαχωρισμούς… κλονίζει αβίαστα τις προκαταλήψεις… και ενεργοποιεί τις λανθάνουσες μνήμες του «μη διακριτού»… που μας ωθεί σε αυτή μας την επιλογή…

Σε αυτήν μας την ανάρτηση κοινοποιούμε το Γαλλικής προέλευσης πολυβραβευμένο Animation Film μικρού μήκους «Skhizein”, σε σκηνοθεσία Jérémy Clapin.

Ίσως η δύναμη αλλά και η γοητεία αυτής της ταινίας, διάρκειας μόλις 13 λεπτών τελικά να μην εντοπίζεται μονοδιάστατα στην αισθητικά άρτια κατά την γνώμη μας απόδοση της νοηματοδότησης του ισχυρού βιώματος της Σχιζοφρένιας αλλά στον υπερσκελισμό του μέσα από τον επαναπροσδιορισμό του απροσδόκητου, του συμπαντικού και του πανανθρώπινου…

Η προτροπή μας να δείτε το φιλμ, το οποίο υποτιτλισμένο στα Ελληνικά ανευρίσκεται στο διαδίκτυο σε δύο μέρη προβολής είναι αυτονόητη…

Πώς ανιχνεύονται τα σύνορα ανάμεσα στο αποδεκτό και το μη αποδεκτό το άκοσμο και το εγκόσμιο και ποιος/α αλήθεια επιτακτικά τα οριοθετεί…;;

3 Δεκεμβρίου 2011 όχι δεν γιορτάζουμε…!!!

Η 3η του Δεκέμβρη, αφιερωμένη στους/στις Ανθρώπους με Αναπηρία, είναι Ημέρα απολογισμού…

Ενδεικτικά λοιπόν υπενθυμίζουμε:

«Σπάσει την Σιωπή…!!» – Και για τις Γυναίκες με Αναπηρία τι…;

Η θεατότητα των εμπειριών, ιδίως όσων σχετίζονται με την θυματοποίηση υπό την εγκληματολογική οπτική του όρου, υποδηλώνει με την ύπαρξη της μια αθέατη πλευρά ενός ορίζοντα ή ενός φαινομένου, η οποία οφείλει να μας προβληματίσει.

Ημερολογιακά μετράμε το χρονικό διάστημα, που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο Διακριτές Παγκόσμιες Ημέρες, επετειακού χαρακτήρα, αυτή της 25ης Νοεμβρίου ενάντια στην βία κατά των Γυναικών και αυτή της 3ης του Δεκέμβρη, που αφιερώνεται στους/στις Ανθρώπους με Αναπηρία.

Συχνά βρισκόμαστε σε δημόσιες συζητήσεις, εκδηλώσεις, δρώμενα, δράσεις ή υποστηρίζουμε καμπάνιες αφύπνισης και ενεργοποίησης της κοινής γνώμης και δυστυχώς τις περισσότερες φορές μετά το πέρας όλων αυτών των δραστηριοτήτων συγκρουόμαστε με το ίδιο συναίσθημα αμηχανίας, το ίδιο συναίσθημα μη ένταξης – μη συνυπολογισμού της διάστασης της ζώσας κατάστασης της Αναπηρίας.. ίδιο και απαράλλακτο…!!!

Η αφορμή για την διατύπωση των σκέψεων σε αυτήν την ανάρτηση μας δόθηκε από την παρακολούθηση εκ μέρους μας της διεξαχθείσας στο πλαίσιο του Πρώτου Πανοράματος Ταινιών για την βία κατά των Γυναικών συζήτησης, που έλαβε χώρα στην Ταινιοθήκη το Σάββατο 26 Νοεμβρίου. Ακριβώς αυτή η φυσική μας παρουσία ενίσχυσε την επιθυμία μας να εκφράσουμε ορισμένους βασικούς κατά την εκτίμηση μας προβληματισμούς, στεκόμενες σε ορισμένες παραμέτρους, που μάλλον ουδόλως έχουν απασχολήσει μέχρι τούδε τους/τις Εκπρσωπούντες/ουσες, τους/τις σχεδιαστές/ριες και τους/τις υλοποιούντες/ούσες πολιτικές και προγράμματα πρόληψης της βίας κατά των Γυναικών, και σίγουρα το ερώτημα, που τίθεται πρωταρχικά εκκινεί από το γιατί λησμονούνται διαρκώς τα αυτονόητα…