«Αγαπητέ Μαθητή μου…»

«(..) Ως εκπαιδευτικός στην ειδική αγωγή έχω υποχρέωση να υπερασπίζομαι το νόμιμο και ανθρώπινο δικαίωμα στην κατάλληλη εκπαίδευση του κάθε παιδιού με αίσθημα ευθύνης. Μένοντας σε απόσταση από διάφορες καταγγελίες για πιθανές ευθύνες για τις συνθήκες νοσηλείας του μαθητή, νιώθω την ανάγκη να συμπαρασταθώ στο μαθητή μου με τον τρόπο που μπορώ.

Αγαπητέ μαθητή μου, γνωρίζοντας ότι νοσηλεύεσαι σε μια Ψυχιατρική κλινική θα έπρεπε να σου ευχηθώ καλή ανάρρωση, μα θα είμαι ψεύτικος αν αυτή είναι η ευχή μου, γιατί απλούστατα δεν είσαι ασθενής, μιας και ο αυτισμός δεν είναι ασθένεια αλλά διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή. Δηλαδή είναι ο διαφορετικός τρόπος που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο και επικοινωνείς.

Η φαρμακευτική αγωγή και ο εγκλεισμός σε μια ψυχιατρική κλινική απλά θα καταστείλουν τον οργανισμό και τις συμπεριφορές σου. Μετά τι;

Αγαπητέ μαθητή μου, το μόνο που μπορώ να κάνω για σένα είναι να σου ζητήσω συγνώμη, γιατί οι αίθουσες του σχολείου αντικαταστάθηκαν από ψυχιατρικές κλινικές και τα εκπαιδευτικά εργαλεία από ψυχοφάρμακα και ιμάντες ακινητοποίησης.

Το ξέρω πως νιώθεις μόνος, δυστυχισμένος και απορείς γιατί. Κανένας ιμάντας δεν μπορεί να ακινητοποιήσει την απορία, την λύπη, τον θυμό, την αγανάκτηση, την εξαγρίωσή σου για έναν κόσμο που σε βλέπει σαν ξένο και χρόνια σε έχει αλυσοδεμένο και φιμωμένο με ένα σύστημα χωρίς ουσιαστικές δομές, που σε εμποδίζει να τους δείξεις τις δυνατότητές σου.

Συγνώμη αγαπητέ μαθητή μου, γιατί τις γέφυρες που χτίσαμε μαζί για να γνωρίσεις τον κόσμο μας, λίγοι διαβήκαν.

Συγνώμη αγαπητέ μαθητή μου, που φοβάται ο κόσμος μας να γνωρίσει και να αγαπήσει το δικό σου κόσμο.

Αγαπητέ μαθητή μου, εύχομαι να ανταμώσουμε ξανά πάνω στα γεφύρια μας με τα γέλια, τη ζωντάνια και τις χαρές σου.

Αγαπητέ μαθητή μου σ’ ευχαριστώ γιατί εσύ κι όλοι όσοι βρίσκονται στο φάσμα του Αυτισμού ήσασταν οι καλύτεροι δάσκαλοί μου για να κατακτήσω τις μέχρι τώρα γνώσεις μου και να γίνομαι καλύτερος.

Αγαπητέ μαθητή μου σου υπόσχομαι ότι θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για τα συνταγματικά και κυρίως για τα ανθρώπινα σου δικαιώματα, για τα δικαιώματα όλων των ατόμων με Αυτισμό, όλων των ατόμων με Αναπηρία.

Η εκπαίδευση μπορεί να αποτελέσει το καλύτερο «φάρμακο» και οι εκπαιδευτικοί τους καλύτερους «γιατρούς». Ας προσπαθήσουμε όλοι οι εκπαιδευτικοί (μα όλοι, γιατί η ειδική αγωγή χρειάζεται κοινή στρατηγική και συνεργασία) ώστε να έχουμε πάντα τις καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης για όλα τα παιδιά».»

 

Ο εκπαιδευτικός

 

Νίκος Αθανασόπουλος

Φωτογραφία: Σε ένα Ψυχιατρικό Άσυλο του 1938 (Lifo)

*Ένας άξιος εκπαιδευτικός! Τα λόγια του και την επιστολή του προς το Μαθητή του με Αυτισμό τα διαβάσαμε εδώ!

**Η φωτογραφία προέρχεται από το άρθρο της «Lifo»: «Σε ένα Ψυχιατρικό Άσυλο του 1938».

 

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Με την δύναμη της εικόνας, Μετααναγνώσεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s