«Ένα Αντιρατσιστικό Νομοσχέδιο που.. ξέχασε τους Ανθρώπους με Αναπηρία!»

Αναδημοσιεύουμε το άρθρο μας από το Greeklish.info/gr και ευχαριστούμε τον κο Βαγγέλη Γεωργίου για την φιλοξενία και την επιμέλεια της παρουσίασης! Βασική μας θέση αυτονόητα αποτελεί η ανάγκη να ακουστεί και αυτή η οπτική περί συμπερίληψης των Ανθρώπων με Αναπηρία, στις ομάδες θυματοποίησης με γνώμονα τις προβλεπόμενες στο Αντιρατσιστικό Νομοσχέδιο ειδικές υποστάσεις.

……………………………………………………………………………………………………….

Παρακολουθώντας με προσήλωση την συζήτηση την σχετική με το Αντιρατσιστικό Νομοσχέδιο και τις προοπτικές εναρμόνισης του Ν. 927/1979 υπό το φως των κατευθύνσεων της Απόφασης Πλαίσιο 2008/913/ΔΕ του Συμβουλίου της Ε.Ε. της 28ης Νοεμβρίου 2008 για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου, θα επιχειρήσουμε, να παρουσιάσουμε σε αδρές γραμμές μία οπτική της προβληματικής της μεταχείρισης των ρατσιστικών εγκλημάτων, κάπως παραγκωνισμένη πολιτικά αν όχι υποτιμημένη, εκκινώντας τον συλλογισμό μας ελαφρώς ανορθόδοξα από μία παραδοχή και ένα αυτονόητο ερώτημα, το οποίο και την συνοδεύει. στην επισκόπηση της δημόσιας διαλεκτικής επί του θέματος παρατηρήσαμε μία ηχηρή ομολογουμένως σιωπή γύρω από τις συμπεριλαμβανόμενες στην προστατευτική του Νομοσχεδίου εμβέλεια Κοινωνικές Ομάδες θυματοποίησης, η οποία και συνίσταται στη μη καταγραφή ούτε καν εν είδη προτεινόμενης εκδοχής την ένταξη στις ομάδες ποινικής προστασίας αυτή των ανθρώπων με Αναπηρία. Και φυσικά καταφανώς κανείς/καμία διερωτάται το γιατί. Γιατί μία Πληθυσμιακή Ομάδα στατιστικά αξιοπρόσεχτη και εμφανίζουσα τα χαρακτηριστικά υψηλού κινδύνου ρατσιστικής προσβολής, σύμφωνα με όσα γίνονται και διεθνώς αποδεκτά, βρέθηκε εκτός του δημόσιου λόγου και διαλόγου… Κατ’ αρχήν στην προώθηση του επιχειρήματος περί συμπερίληψης στις διακριτές ομάδες ρατσιστικής θυματοποίησης και αυτής των Ανθρώπων με Αναπηρία δεν βοηθάει αυτό κάθε αυτό το γράμμα του άρθρου 1 παρ. 1 «Αδικήματα Ρατσισμού και Ξενοφοβίας», της Απόφασης Πλαίσιο 2008/913, όπου στο στοιχείο α’ ορίζονται ως προσδιοριστικά χαρακτηριστικά στοχοποίησης και κατ’ επέκταση θυματοποίησης η φυλή, το χρώμα, η θρησκεία, οι γενεαλογικές καταβολές και η εθνική ή εθνοτική καταγωγή. Τίποτε ωστόσο δεν εμποδίζει Κράτος-Μέλος να προβεί στην θέσπιση διατάξεων εθνικού δικαίου, με τις οποίες θα επεκτείνει το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1 στοιχεία γ) και δ) της Απόφασης Πλαίσιο –έτσι στην παρ. 10 του Προοιμίου της Απόφασης- σε εγκλήματα που απευθύνονται εις βάρος ομάδας προσώπων, η οποία προσδιορίζεται βάσει άλλων κριτηρίων πέραν των προβλεπομένων, όπως είναι αυτά της κοινωνικής θέσης ή των πολιτικών πεποιθήσεων, με τα δύο εν λόγω παραδείγματα να είναι ενδεικτικά. Περεταίρω τα Κράτη-Μέλη δύνανται να ανάγουν σε προστατευόμενες ομάδες «υψηλού κινδύνου» ρατσιστικής θυματοποίησης αυτοβούλως κατ’ εκτίμηση των γενικότερων κριτηρίων εγκληματοποίησης και επιλεκτικής της προστασίας των εννόμων αγαθών μέσω του εθνικού τους Ποινικού Δικαίου. Μια τέτοια επιλεκτική του ποινικού μας νομοθέτη συναντούμε λ.χ. στο άρθρο 342 παρ. 2 εδ. Ζ., όπου η κατάχρηση της Νοητικής ή Σωματικής Αναπηρίας του/της ανηλίκου/ης συνιστά επιβαρυντική περίσταση της Κατάχρησης Ανηλίκων σε Ασέλγεια. Ιστορικά στα χρόνια της Ναζιστικής βιομηχανίας θανάτου εκατοντάδες χιλιάδες Άνθρωποι με Αναπηρία χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα, υποβλήθηκαν σε εξαναγκαστική στείρωση ή θανατώθηκαν με την χορήγηση θανατηφόρου ένεσης μορφίνης και σκοπολαμίνης. Η «περίφημη» αφίσα-προπαγάνδα των Ναζί υπέρ της εξόντωσης των Ανθρώπων με Αναπηρία υπογράμμιζε εμφατικά το 1938, διεγείροντας το φασιστικό αίσθημα: «60.000 μάρκα είναι το ποσό που κοστίζει στην λαϊκή κοινότητα, στη διάρκεια της ζωής του , αυτό το άτομο που πάσχει από κληρονομική μειονεξία. Αγαπητέ συμπολίτη αυτά είναι και δικά σου χρήματα…», διακήρυσσε η απάνθρωπη λεζάντα…  Ήταν η εποχή, που η «μαύρη σελίδα» της Ψυχιατρικής γραφόταν με ντοκουμέντα, εκτός των άλλων γιατί οι ψυχίατροι υπό την πίεση του ναζιστικού καθεστώτος ήταν έτοιμη… να μην αντισταθούν στην πολιτική θανάτου της χιτλερικής Γερμανίας. Είναι γεγονός, πως παρήλθαν αρκετές δεκαετίες ως την κατοχύρωση διεθνώς ενός ενιαίου νομοθετικού κειμένου για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία. Έτσι μόλις στις 13 Δεκεμβρίου του 2006 υιοθετήθηκε με την απόφαση 61/611 της Γενικής Συνέλευσης του Ο.Η.Ε. η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα των ΑμεΑ (CRPD). Το νομικό αυτό εργαλείο τέθηκε σε ισχύ στις 4 Μαΐου 2008 και κυρώθηκε από την χώρα μας με τον Ν. 4074/2012 ΦΕΚ Α’ 88/11-4-2012, αποτελώντας έτσι εφεξής αναπόσπαστο τμήμα του εσωτερικού μας δικαίου. Στο άρθρο 5 «Ισότητα και μη Διάκριση» της Σύμβασης προβλέπονται τα εξής: «1.         Τα Κράτη Μέρη αναγνωρίζουν ότι όλα τα άτομα είναι ίσα ενώπιον και σύμφωνα με το νόμο και έχουν δικαίωμα χωρίς διάκριση στην ίση προστασία και στα ίσα προνόμια όπως κατοχυρώνονται ή παρέχονται από το δίκαιο. 2.         Τα Κράτη Μέρη απαγορεύουν όλες τις διακρίσεις λόγω αναπηρίας και εγγυώνται στα ΑμεΑ ίση και αποτελεσματική νομική προστασία έναντι κάθε είδους διάκρισης…» Στο άρθρο 13 κατοχυρώνεται η πρόσβαση των Ανθρώπων με Αναπηρία στην Δικαιοσύνη: «1.         Τα Κράτη Μέρη διασφαλίζουν στα ΑμεΑ την αποτελεσματική πρόσβαση στη δικαιοσύνη σε ίση βάση με τους άλλους, συμπεριλαμβανομένης και της πρόβλεψης της κατάλληλης διαδικαστικής και ηλικιακής προσαρμογής, για να διευκολύνουν τον αποτελεσματικό ρόλο τους ως άμεσων και έμμεσων συμμετεχόντων, συμπεριλαμβανομένων και ως μαρτύρων, σε όλες τις νομικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένων και των ανακριτικών και άλλων προκαταρκτικών σταδίων. 2.         Για να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική πρόσβαση των ΑμεΑ στη δικαιοσύνη, τα Κράτη Μέρη θα παρέχουν κατάλληλη εκπαίδευση σε όσους εργάζονται στον τομέα διοίκησης της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας και του σωφρονιστικού προσωπικού». Στο άρθρο 16 ορίζονται οι υποχρεώσεις των Κρατών για την εξασφάλιση υπέρ των ΑμεΑ της ελευθερίας τους από κάθε μορφή εκμετάλλευσης, βίας και εξαπάτησης, λαμβάνοντας προς τούτο τα κατάλληλα νομοθετικά και κοινωνικά μέτρα, περιλαμβανομένων των μέτρων πρόληψης και αποκατάστασης, πληροφόρησης και προσβασιμότητας των θυμάτων κατ’ ισότιμο και χωρίς εμπόδια τρόπο. Και τέλος στο άρθρο 17 της CRPD κατοχυρώνεται η προστασία της ακεραιότητας των Ανθρώπων με Αναπηρία και το δικαίωμα σεβασμού της σε ίση βάση προς τους/τις Ανθρώπους χωρίς Αναπηρία. Η Ανδόρα κατατάσσει την αναπηρία στα ξενοφοβικά κίνητρα, το Βέλγιο την ανάγει σε επιβαρυντική περίσταση διάπραξης συγκεκριμένων εγκλημάτων και το Ηνωμένο Βασίλειο υποδέχεται καμπάνιες εκπαίδευσης των Θυμάτων με Αναπηρία για την αναγνώριση των αξιόποινων συμπεριφορών με ρατσιστικό κίνητρο, για την ορθή πληροφόρηση τους γύρω από το φαινόμενο και για την ενδυνάμωση τους προς την κατεύθυνση της καταγγελίας των ρατσιστικών περιστατικών στις αρχές, με απώτερο στόχο την ορατότητα τους. Κράτη σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες απάντησης στα ρατσιστικά εγκλήματα με θύματα Ανθρώπους με Αναπηρία. Και σε αυτήν την επιτάχυνση ή μη σημαντικό ρόλο εύληπτα παίζουν οι κοινωνικές και πολιτιστικές δομές της εκάστοτε έννομης τάξης. Στην χώρα μας λοιπόν, που κυριαρχεί η στερεοτυπική εικόνα του Ατόμου με Αναπηρία ως θύματος της «προσωπικής του τραγωδίας», η εικόνα του θύματος εγκλήματος με ρατσιστικό κίνητρο καθίσταται κατανοητό, ότι δεν χωράει πουθενά… Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε, ότι η σιωπή του υπό κοινοβουλευτική επεξεργασία Αντιρατσιστικού Νομοσχεδίου οφείλεται σε αβλεψία… σε έλλειψη πληροφόρησης ή ενημέρωσης… ή ακόμη και σε λησμοσύνη… Όχι… γιατί για να μιλήσουμε με όρους ποινικό-δογματικούς είτε λογιστεί ως προστατευόμενο έννομο αγαθό των σχολιαζόμενων αντιρατσιστικών ποινικών διατάξεων το δικαίωμα όλων των Πολιτών/ισσών, που  διαβιώνουν στην Ελληνική επικράτεια για ισότητα μεταχείρισης και αποφυγή φυλετικών ή εθνικών ή εθνοτικών ή θρησκευτικών διακρίσεων, είτε η αποφυγή των διακρίσεων συγκεκριμενοποιηθεί στα έννομα αγαθά της ζωής, της τιμής, της ελευθερίας και της υγείας των θυματοποιούμενων είτε ατομικά είτε συλλογικά ομάδων, αξιακά αυτό αφορά αδιαμφισβήτητα και τους Ανθρώπους με Αναπηρία… Γιατί αυτό είναι κάτι, που ορίζεται από το δικαίωμα μας, να ζούμε μία ζωή με αξιοπρέπεια. Και σε αυτό το δικαίωμα σεβασμού της αξιοπρέπειας μας… λησμοσύνες δεν χωρούν…

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Μετααναγνώσεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s