Αθηνά Αθανασίου “Ζωή στο Όριο”

«…Η αριστοτελική λογική της ζωής που αυτο-εκπληρώνεται τείνο­ντας προς το κανονιστικό της ιδεώδες μέσα στο χρόνο -ως (ανδρική, πολιτισμένη, έλλογη) πνευματική μορφή που οδηγεί την (θηλυκή, απολίτιστη, άλογη) παθητική ύλη στην πλήρη παρουσία του ορθώς ανθρώπινου- έχει προφανείς συνδηλώσεις έμφυλης και φυλετικής/ αποικιακής κυριαρχίας. Παρά τις κρίσιμες «παραλείψεις» του Αγκά-μπεν και άλλων σύγχρονων σχολιαστών της βιοπολιτικής, το φύλο, η σεξουαλικότητα, η αναπαραγωγή και η συσχετικότητα/συγγένεια -όχι ως αυτοτελείς και φυσικά θεμελιωμένες μεταβλητές ταυτότητας αλλά ως πολλαπλές συναρμολογήσεις σχέσεων εξουσίας και θέσεων υπο­κειμένου αποτελούν παράγοντες καθοριστικούς στην οροθέτηση της ιδιότητας του ανθρώπου και της ιδιότητας του πολίτη. 

Πρόταση Ψηφίσματος Του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την Πρόσβαση τυφλών ατόμων σε βιβλία και άλλα έντυπα.

Εν συνεχεία της ερώτησης για προφορική απάντηση B7-0030/2012</TitreSuite>

Σύμφωνα με το άρθρο 115, παράγραφος 5, του Κανονισμού,</TitreRecueil>

Σχετικά με την αναφορά 0924/2011 του Dan Pescod, βρετανικής ιθαγένειας, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τυφλών (EBU)/του Βασιλικού Εθνικού Ινστιτούτου Τυφλών (RNIB), σχετικά με την πρόσβαση τυφλών ατόμων σε βιβλία και άλλα έντυπα προϊόντα (2011/2894(RSP))</Titre>

Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την αναφορά 0924/2011 του Dan Pescod, βρετανικής ιθαγένειας, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τυφλών (EBU)/του Βασιλικού Εθνικού Ινστιτούτου Τυφλών (RNIB), σχετικά με την πρόσβαση τυφλών ατόμων σε βιβλία και άλλα έντυπα προϊόντα (2011/2894(RSP))

 

Θέατρο Κωφών Ελλάδος: “41 Μέρες”

Το Θέατρο Κωφών Ελλάδος παρουσιάζει την παράσταση «41 μέρες» στο θέατρο του (Σαχτούρη 8-10, Ψυρρή- Πλ. Κουμουνδούρου) από  17 Φεβρουαρίου ως 1 Απριλίου, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:15. Η παράσταση παίζεται στην νοηματική γλώσσα με ταυτόχρονη απόδοση στην ομιλούμενη από ακούοντες ηθοποιούς.

Γιώτα Καραγιάννη: «ΑΝΑΠΗΡΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ».

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο από την συνέντευξη του Πάμπλο Πινέδα, του πρώτου Ευρωπαίου δασκάλου με σύνδρομο ντάουν, η οποία δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα στον τύπο,  είναι αυτό της φοίτησης σε ποσοστό 85% των Μαθητών/ριών που εμφανίζουν ταυτόσημη μορφή αναπηρίας σε Γενικά Σχολεία… Ναι το 85% και ναι…. Σε Γενικά Σχολεία… φυσικά της πατρίδας του… της Ισπανίας…

Υπάρχουν άραγε αιτήματα πολιτικών διεκδικήσεων, η πραγμάτωση των οποίων στην χώρα μας, την χώρα των αποσπασματικών παρεμβάσεων, διαχείρισης της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης των Μαθητών/ριών με Αναπηρία να μην φαντάζει σχεδόν ουτοπική….;;; Και πόσο απέχει ο  βαθύς και ισχυρός ρεαλισμός της κοινωνικής δικαιοσύνης διά μέσω της υπεράσπισης των αυτονόητων από την ουτοπία ή ορθότερα από αυτό, που με όρους διαβούλευσης ορίζεται ως ουτοπία;;

Σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 4 του Ν.3699/2008 η εκπαίδευση των Μαθητών/ριών με Αναπηρία ή/και Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες  παρέχεται σε σχολικές μονάδες ειδικής αγωγής, όταν η φοίτηση στα γενικά σχολεία ή στα τμήματα ένταξης καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολη. Δική μας έμφαση η χρήση του  αξιολογικά αόριστου και συναισθηματικά φορτισμένου όρου «δύσκολη»  σε έναν νόμο με ιδιάζουσα συμβολική για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία σημασία ενδεικνύει κάτι….Το ερώτημα, που τίθεται επομένως και που παραμένει πάντα επίκαιρο συνίσταται στο αν και κατά πόσο το Γενικό Εκπαιδευτικό Σύστημα της χώρας μας δύναται να απορροφήσει στους κόλπους του την εν λόγω ομάδα «εκπαιδευτικού αποκλεισμού», επιβεβαιώνοντας στην πράξη, ότι η αρχή της ισότιμης ένταξης και της συνεκπαίδευσης δεν συνιστά μόνον ένα αβίαστα εκφερόμενο ευχολόγιο.

“Σας εύχομαι υγεία κι ευτυχία”:

“Σας εύχομαι υγεία κι ευτυχία”:

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
Είμαι επισκέπτης.
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..
Κι έπειτα, δε μου ανήκει.
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει ”δικό μου είναι”.
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.
Ότι δεν έχω, καν, όνομα.
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

Θόδωρος Αγγελόπουλος.

“Ορίζοντας την έννοια της Αναπηρίας – Δυστυχώς δεν μιλήσαμε ακόμη… για τον/την Άνθρωπο…”

«Η διαμόρφωση των εννοιών είναι ένας τρόπος, για να ζούμε και όχι για να σκοτώνουμε την ζωή…»

Μισέλ Φουκό
Από τον Πρόλογο του στο βιβλίο του Ζόρζ Κάνγκιλεμ ‘Το Κανονικό και το Παθολογικό»

Χρησιμοποιούμε τις λέξεις, για να ορίσουμε, να νοηματοδοτήσουμε, να ερμηνεύσουμε αλλά και για να στιγματίσουμε.

Σχεδιάζουμε πολιτικές βασιζόμενοι/ες τροφοδοτικά σε έννοιες, που η Κοινωνία καταδεικνύει και αναοριοθετεί μέσα από την Καθολική της Εμπειρία.

Αρχική μας πρόθεση παρακολουθώντας τις συζητήσεις και αιτιάσεις γύρω από την κατάγνωση ποσοστού Αναπηρίας στους/στις εμφανίζοντες/ουσες τις ψυχιατρικές νόσους της παιδοφιλίας, του σαδομαζοχισμού, της παρενδυσίας, της κλεπτομανίας κ.ο.κ. ήταν να μην εμπλακούμε στην όλη ρητορική, γνωρίζοντας τις στρεβλώσεις και την παραπληροφόρηση, που αυτή μπορεί να εκμαιεύσει.

Πάρα ταύτα οφείλουμε να σταθούμε σε μία ουσιώδη προσέγγιση του ζητήματος, η οποία δεν καταγράφηκε σε καμία από τις δημοσιοποιούμενες τοποθετήσεις δυστυχώς…:

“Change the way you see Disability!!”

“Έχουμε μετακινηθεί από να βλέπουμε το άτομο με αναπηρία ως ασθενή που έχει ανάγκη από φροντίδα, το οποίο δεν συμβάλλει στην κοινωνία, στο να τον/την βλέπουμε ως άτομο που χρειάζεται να αρθούν τα παρόντα εμπόδια, προκειμένου να πάρει μια δικαιωματική θέση ως πλήρως συμμετοχικό μέλος της κοινωνίας. Τέτοια εμπόδια περιλαμβάνουν νοοτροπίες και κοινωνικά, νομικά και περιβαλλοντικά εμπόδια. Επομένως πρέπει να διευκολύνουμε περαιτέρω τη μετατόπιση του προτύπου, από το παλαιό ιατρικό πρότυπο της αναπηρίας, στο πρότυπο που είναι βασισμένο στα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα.
Έχουμε μετατοπίσει την εστίασή μας στο άτομο ως κεντρικό σημείο σε μια συνεπή, ολοκληρωμένη προσέγγιση που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις θεμελιώδεις ελευθερίες και την αξιοπρέπεια όλων των ατόμων με αναπηρία. Συνεπώς, υπήρξε μια μετατόπιση, σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, στο να προωθήσουν ενεργές πολιτικές που εξουσιοδοτούν το μεμονωμένο άτομο με αναπηρία να ελέγχει τη ζωή του/της. Συγχρόνως, ο ρόλος των μη κυβερνητικών οργανώσεων γενικά και ιδιαίτερα εκείνων των ατόμων με αναπηρία, στην κοινωνία, έχει αλλάξει. Έχουν γίνει συνεργάτες των κυβερνήσεων και των ατόμων με αναπηρία, ως υποστηρικτές, φορείς παροχής υπηρεσιών ή ως πηγή εξειδικευμένης γνώσης και ικανότητας.”

Σχέδιο δράσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προώθηση των δικαιωμάτων και της πλήρους συμμετοχής των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνία: βελτιώνοντας την ποιότητα της ζωής των ατόμων με αναπηρία στην Ευρώπη: 2006-2015. (Εισαγωγή)

Μάρτιος 2007.