Σύμφωνα με το άρθρο 115, παράγραφος 5, του Κανονισμού,</TitreRecueil>

Σχετικά με την αναφορά 0924/2011 του Dan Pescod, βρετανικής ιθαγένειας, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τυφλών (EBU)/του Βασιλικού Εθνικού Ινστιτούτου Τυφλών (RNIB), σχετικά με την πρόσβαση τυφλών ατόμων σε βιβλία και άλλα έντυπα προϊόντα (2011/2894(RSP))</Titre>

Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την αναφορά 0924/2011 του Dan Pescod, βρετανικής ιθαγένειας, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τυφλών (EBU)/του Βασιλικού Εθνικού Ινστιτούτου Τυφλών (RNIB), σχετικά με την πρόσβαση τυφλών ατόμων σε βιβλία και άλλα έντυπα προϊόντα (2011/2894(RSP))

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

–          έχοντας υπόψη το άρθρο 227 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

–          έχοντας υπόψη τις ερωτήσεις της 13ης Ιανουαρίου 2012 προς το Συμβούλιο και την Επιτροπή σχετικά με την αναφορά 0924/2011 του Dan Pescod, βρετανικής ιθαγένειας, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τυφλών (EBU)/του Βασιλικού Εθνικού Ινστιτούτου Τυφλών (RNIB), σχετικά με την πρόσβαση τυφλών ατόμων σε βιβλία και άλλα έντυπα προϊόντα (O-000005/2012 – B7‑0029/2012 και O-000006/2012 – B7‑0030/2012),

–          έχοντας υπόψη τα άρθρα 115 παράγραφος 5 και 110 παράγραφος 2 του Κανονισμού του,

Α.        λαμβάνοντας υπόψη ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι τυφλοί και τα άτομα με προβλήματα όρασης έχουν εξαιρετικά μειωμένη πρόσβαση στα βιβλία και λοιπά τυπωμένα προϊόντα επειδή το 95% όλων των δημοσιευομένων έργων δεν μετατρέπεται ποτέ σε «προσβάσιμο μορφότυπο» όπως το Braille, τα μεγάλα στοιχεία ή η ακουστική έκδοση·

Β.        λαμβάνοντας υπόψη ότι σε παγκόσμια κλίμακα δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα νόμιμα διεθνή πρότυπα ειδικής απαλλαγής από δικαιώματα δημιουργού στη διασυνοριακή διανομή μορφότυπων κατάλληλων για άτομα που αδυνατούν να διαβάσουν έντυπο υλικό·

Γ.         λαμβάνοντας υπόψη ότι η Παγκόσμια Οργάνωση Πνευματικής ιδιοκτησίας (WIPO) εξετάζει τη σύναψη μιας διεθνούς Συνθήκης που θα βελτιώσει την πρόσβαση στα βιβλία για τους τυφλούς και τα λοιπά άτομα με προβλήματα όρασης·

Δ.        λαμβάνοντας υπόψη ότι οι εκπρόσωποι της ΕΕ έχουν συστηματικά αντιταχθεί σε οποιοδήποτε νομικά δεσμευτικό κείμενο, προτιμώντας τις μη δεσμευτικές συστάσεις·

Ε.         λαμβάνοντας υπόψη ότι με την από 13 Απριλίου 2011 έκθεσή του σχετικά με την «Απελευθέρωση του δυναμικού των κλάδων του πολιτισμού και της δημιουργικότητας»  το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάλεσε την ΕΕ να υποστηρίξει μια δεσμευτική Συνθήκη της WIPO·

ΣΤ.      λαμβάνοντας υπόψη ότι η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, ειδικότερα στα άρθρα 21 και 30, αλλά και ο Ευρωπαϊκός Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, θέτουν τις βασικές αρχές για την απαγόρευση των διακρίσεων σε βάρος ατόμων με αναπηρία.

1.         καλεί το Συμβούλιο και την Επιτροπή να υποστηρίξουν μια δεσμευτική Συνθήκη της WIPO σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα δημιουργού επί βιβλίων και έντυπων προϊόντων που προορίζονται για τυφλούς και άτομα με προβλήματα όρασης·

2.         αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει το παρόν ψήφισμα στο Συμβούλιο και την Επιτροπή.

Αναφορές:

Πρόταση Ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την Πρόσβαση Ατόμων με Προβλήματα Όρασης σε βιβλία και άλλα έντυπα:

Το προγενέστερο άρθρο μας: «Σχεδιάζοντας ένα Ψηφιακό Βιβ΄λίο για όλους/ες τους/τις Αναγνώστες/ριες – Νομοθετικό Πλαίσιο, Προβληματισμοί και Προοπτικές»

Το Θέατρο Κωφών Ελλάδος παρουσιάζει την παράσταση «41 μέρες» στο θέατρο του (Σαχτούρη 8-10, Ψυρρή- Πλ. Κουμουνδούρου) από  17 Φεβρουαρίου ως 1 Απριλίου, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:15. Η παράσταση παίζεται στην νοηματική γλώσσα με ταυτόχρονη απόδοση στην ομιλούμενη από ακούοντες ηθοποιούς.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία | Δραματουργική επεξεργασία: Βασίλης Βηλαράς, Γεωργία Χαικάλη

Διερμηνεία | Διδασκαλία νοηματικής γλώσσας | Χρονισμός: Σοφία Ρομπόλη

Πρωτότυπη Μουσική: Κωνσταντίνος Β

Φωτισμοί: Nicolas Bound

Παίζουν: Ηλίας Καραμιχάλης, Πάνος Κατσής, Σταύρος Λένα, Μάρθα Μπάμπη, Ευανθία Πλαχούρα

Ακούγονται: Αθανασία Αγοράκη, Βασίλης Βηλαράς, Παντελής Φλατσούσης, Γεωργία Χαικάλη

τηλέφωνο κρατήσεων (μόνο sms) 6985765550

τηλέφωνο επικοινωνίας (Σοφία Ρομπόλη) 6945390799

Τιμή εισιτηρίου:  12 ευρώ κανονικό, 8 ευρώ φοιτητικό

Διάρκεια: 70 λεπτά

Η παράσταση παίζεται στην νοηματική γλώσσα με ταυτόχρονη απόδοση στην ομιλούμενη από ακούοντες ηθοποιούς.

Υπάρχουν άραγε αιτήματα πολιτικών διεκδικήσεων, η πραγμάτωση των οποίων στην χώρα μας, την χώρα των αποσπασματικών παρεμβάσεων, διαχείρισης της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης των Μαθητών/ριών με Αναπηρία να μην φαντάζει σχεδόν ουτοπική….;;; Και πόσο απέχει ο  βαθύς και ισχυρός ρεαλισμός της κοινωνικής δικαιοσύνης διά μέσω της υπεράσπισης των αυτονόητων από την ουτοπία ή ορθότερα από αυτό, που με όρους διαβούλευσης ορίζεται ως ουτοπία;;

Σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 4 του Ν.3699/2008 η εκπαίδευση των Μαθητών/ριών με Αναπηρία ή/και Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες  παρέχεται σε σχολικές μονάδες ειδικής αγωγής, όταν η φοίτηση στα γενικά σχολεία ή στα τμήματα ένταξης καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολη. Δική μας έμφαση η χρήση του  αξιολογικά αόριστου και συναισθηματικά φορτισμένου όρου «δύσκολη»  σε έναν νόμο με ιδιάζουσα συμβολική για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία σημασία ενδεικνύει κάτι….Το ερώτημα, που τίθεται επομένως και που παραμένει πάντα επίκαιρο συνίσταται στο αν και κατά πόσο το Γενικό Εκπαιδευτικό Σύστημα της χώρας μας δύναται να απορροφήσει στους κόλπους του την εν λόγω ομάδα «εκπαιδευτικού αποκλεισμού», επιβεβαιώνοντας στην πράξη, ότι η αρχή της ισότιμης ένταξης και της συνεκπαίδευσης δεν συνιστά μόνον ένα αβίαστα εκφερόμενο ευχολόγιο.

Η απάντηση εύκολα μπορεί να συναχθεί από συλλογιστικές διαπιστώσεις επιφανειακής θεώρησης, οι οποίες συνδέονται αφενός μεν με την κατάρτιση των αναλυτικών προγραμμάτων της Γενικής Εκπαίδευσης καθώς και από την διάθεση πόρων χρηματοδότησης.

Μια δεύτερη δική μας υπόμνηση εκκινεί από την παραδοχή πως τα λεκτικά σημαίνοντα οριοθετούνται, νοηματοδοτούνται και επανανοηματοδοτούνται μέσα από διαδικασίες αποδόμησης και κατασκευών.

Πώς εννοιολογείται αλήθεια η ισότητα και πώς η δικαιοσύνη με αναφορά στην εκπαίδευση των Μαθητών/ριών με Αναπηρία.

Μήπως το ισότιμο και το δίκαιο επιστρατεύεται ως διακύβευμα συμπόρευσης με το «οικονομικά εφικτό» και το «στερεοτυπικά αντιτασσόμενο μέτρο αποδοχής»; Ή μήπως ς συνιστά και πρέπει να συνιστά το πραγματιστικό αντιστάθμισμα έναντι των αποκλεισμών;

Εν μέσω «βολικών ορολογικών σχετικοποιήσεων» αναγκαία είναι η έμφαση στην κρισιμότητα των πολιτικών αποφάσεων.

Προς περεταίρω εμβάθυνση και προβληματισμό προτείνουμε να μετά-αναγνώσετε την εδώ δημοσιοποιούμενη εκ μέρους μας εισήγηση της κας Π. Καραγιάννη. Εμείς αρκεζόμαστε στο να παραθέσουμε ένα μικρό απόσπασμα προς ενίσχυση αυτής της προτροπής μας.

Η Γιώτα Καραγιάννη, Λέκτωρ Π.Τ.Δ.Ε στο  Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στην άξια προσοχής εισήγηση της με τίτλο: «ΑΝΑΠΗΡΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Δικαιοσύνη»  σημειώνει προλογικά τα εξής:

«Ένα από τα θεμελιώδη θεωρητικά (και πολιτικά) κεκτημένα της κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης είναι πως η αρχή της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν μπορεί παρά να είναι μια καθοριστική παράμετρος σε οποιαδήποτε προσπάθεια ανάγνωσης, ερμηνείας ή παρέμβασης στο χώρο της εκπαίδευσης. Βέβαια, στο συγκεκριμένο χώρο, η έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνη δεν μπορεί να επενδύεται έναν τυπικό, φορμαλιστικό χαρακτήρα, για τον απλούστατο λόγο πως, όπως έχει ειπωθεί από πολλούς εκπρόσωπους της Κριτικής Παιδαγωγικής, δεν είναι κάτι περισσότερο άδικο από το να βλέπεις, να κρίνεις, να αξιολογείς κοκ. με τα ίδια τυπικά κριτήρια άτομα κοινωνικά άνισα. Μια τέτοιου είδους επιφανειακή, εξισωτική μεταχείριση ατόμων κοινωνικά άνισων, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να νομιμοποιεί με το χειρότερο τρόπο την ψευδή συνείδηση μιας «δίκαιης» αναπαραγωγής όλων των  κοινωνικών αδικιών της παραγωγής. (Αλεξίου, 1999). Κι αν αυτό ισχύει στο χώρο αυτού που η κοινωνία ονομάζει και ορίζει ως «κανονικό» είναι αυτονόητο ότι θα ισχύει με έναν πολλαπλασιαστικό τρόπο σε αυτό που ονομάζει και ορίζει ως «παθολογικό» (για να χρησιμοποιήσουμε τα επίθετα από τον τίτλο του κλασικού βιβλίου του Ζορζ Κανγκιλέμ (2007)2, στο χώρο δηλαδή της αναπηρίας. Στο κείμενο, λοιπόν, που ακολουθεί θα διερευνήσουμε τις ιδιόρρυθμες σχέσεις που συνδέουν αυτές τις τρεις έννοιες που συγκροτούν και τον τίτλο της παρούσας πράξης/ομιλίας, μια διερεύνηση που σε ένα σημαντικό βαθμό θα στηριχθεί στο θεωρητικό πλαίσιο της φιλοσόφου Iris Marion Young (2000·2004·2006) και των συνεχιστών της (με πιο σημαντική, ανάμεσά τους, τη Nancy Fraser, 1997·2003). Ένα θεωρητικό πλαίσιο που επιμένει να προσεγγίζει και να αναλύει τα ζητήματα της κοινωνικής δικαιοσύνης, μέσα από την οπτική της πολιτικής της αναγνώρισης της διαφοράς.»

Αναφορές:

Γιώτα Καραγιάννη: «ΑΝΑΠΗΡΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ».

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.
Είμαι επισκέπτης.
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..
Κι έπειτα, δε μου ανήκει.
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει ”δικό μου είναι”.
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.
Ότι δεν έχω, καν, όνομα.
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

Θόδωρος Αγγελόπουλος.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος πέραν της ευρέως γνωστής δημιουργικής του διαδρομής υπήρξε Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του τελευταίου Διεθνούς Φεστιβάλ για την Αναπηρία «Emotion Pictures”, που πραγματοποιήθηκε στην χώρα μας το 2009.

Τα μέλη της Κίνησης Καλλιτεχνών με Αναπηρία εκφράζουν την βαθύτατη θλίψη για την απρόσμενη απώλεια μιας σπουδαίας καλλιτεχνικής παρουσίας, που τίμησε με το έργο και την στάση της την Τέχνη και τον Πολιτισμό στην Παγκοσμιότητα τους.

Το κενό, που καταλείπεται είναι δυσαναπλήρωτο, οι δε λέξεις φτωχές… δεν εξαρκούν να το περιγράψουν…

«Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία.»

Αθήνα 25 Ιανουαρίου 2012.

Αναφορές:
«Τότε που ο Αγγελόπουλος έγραφε κριτικές Κινηματογράφου»

«Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία – Facebook Page.

http://www.facebook.com/DisArtMove

Μισέλ Φουκό
Από τον Πρόλογο του στο βιβλίο του Ζόρζ Κάνγκιλεμ ‘Το Κανονικό και το Παθολογικό»

Χρησιμοποιούμε τις λέξεις, για να ορίσουμε, να νοηματοδοτήσουμε, να ερμηνεύσουμε αλλά και για να στιγματίσουμε.

Σχεδιάζουμε πολιτικές βασιζόμενοι/ες τροφοδοτικά σε έννοιες, που η Κοινωνία καταδεικνύει και αναοριοθετεί μέσα από την Καθολική της Εμπειρία.

Αρχική μας πρόθεση παρακολουθώντας τις συζητήσεις και αιτιάσεις γύρω από την κατάγνωση ποσοστού Αναπηρίας στους/στις εμφανίζοντες/ουσες τις ψυχιατρικές νόσους της παιδοφιλίας, του σαδομαζοχισμού, της παρενδυσίας, της κλεπτομανίας κ.ο.κ. ήταν να μην εμπλακούμε στην όλη ρητορική, γνωρίζοντας τις στρεβλώσεις και την παραπληροφόρηση, που αυτή μπορεί να εκμαιεύσει.

Πάρα ταύτα οφείλουμε να σταθούμε σε μία ουσιώδη προσέγγιση του ζητήματος, η οποία δεν καταγράφηκε σε καμία από τις δημοσιοποιούμενες τοποθετήσεις δυστυχώς…:

Είναι κατ’ αρχήν σημαντικό και άξιο προσοχής το γεγονός, ότι ίσως για πρώτη φορά κουβεντιάσαμε σε επίπεδο δημόσιου διαδικτυακού και κοινοβουλευτικού λόγου γύρω από το πώς ορίζονται η Αναπηρία και η Λειτουργικότητα, γύρω δηλαδή από ορίσεις, πάνω στις οποίες χαράζονται και δομούνται πολιτικές και τις οποίες στην χώρα μας Κινηματικά, νομικά και νομοθετικά συνήθως υπολαμβάνουμε ως δευτερεύον εφαλτήριο προβληματισμού… άσχετα από το γεγονός, ότι ο διάλογος, που σταχυοθετήθηκε υπήρξε μάλλον απογοητευτικός…

Το ερώτημα, που τίθεται ωστόσο πρωταρχικά είναι το ποια ή ποιες ακριβώς όψεις ενός τόσο σύνθετου φαινομένου επιλέξαμε ή ίσως επιδιώξαμε να διαπραγματευτούμε…;;;

Μεθύστερα δε για ποιο λόγο η διαπραγμάτευση μας αυτή κινήθηκε σε τόσο αυστηρά επίπεδα μονομέρειας…

Όλες αυτές τις ημέρες: Μιλήσαμε για την Αναπηρία ως μέτρο ποσοτικής αξιολόγησης και μετά-αξιολόγησης… δεν εντάξαμε όμως τους/τις Ανθρώπους, που βιώνουν αυτήν την ζώσα κατάσταση, έστω σαν απλή λεξιλογική μνεία ενδιαφέροντος στην εκφορά της όλης επικοινώνησης ως έκφανση ανθρωπινότητας… επιχειρηματολογήσαμε για την ορθότητα ή μη των «ενδεικνυόμενων» ποσοστών κατάφασης «περιορισμών» ή «ανικανότητας» ιατρικής γνωμάτευσης… χωρίς να προβληματιστούμε για τις κοινωνικές διαστάσεις της περιθωριοποίησης και του στιγματισμού, που αυτά προκαλούν… Δεν λησμονήσαμε να επισημάνουμε το κόστος κυρίως των προνοιακών παροχών στα δημόσια ταμεία… ουδόλως όμως ταυτόχρονα μας απασχόλησε η ανθρωποκεντρική θεώρηση  του κόστους διαβίωσης των Πολιτών/ισών με Αναπηρία.. ένα κόστος που υπενθυμίζουμε συνδιαμορφώνεται και από τις συνθήκες πολλαπλού αποκλεισμού της εν λόγω Διακριτής  Ομάδας Πληθυσμού… Τέλος επιδοκιμάσαμε και επικρίναμε τυχόν χορηγούμενα προνόμια, αφήνοντας αναπάντητη την κρίσιμη πτυχή της ύπαρξης ή ορθότερα της αναγκαιότητας της ύπαρξης τους με γνώμονα το πολιτιστικό πλαίσιο και την κοινωνικό-οικονομική συγκυρία στην εξέλιξη της παγίωσης τους.

Μήπως η υιοθέτηση επιδοματικών, προνοιακών και εκπαιδευτικών προνομίων προς τους/τις Ανθρώπους με Αναπηρία αντικατοπτρίζει την επί σειρά ετών βούληση της Πολιτείας να λύσει αποσπασματικά και διαχειριστικά και όχι επί τη βάση της αρχής της πλήρους και πραγματιστικής ισότητας το υποτιθέμενο «πρόβλημα»;;; Δική μας έμφαση  την διαρκή βούληση επιφανειακής παρέμβασης…

Σε καμία από τις δημοσιοποιούμενες αναρτήσεις, δηλώσεις και ανακοινώσεις δεν συναντήσαμε τον ορισμό της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας,  (Π.Ο.Υ.), ο οποίος ριζικά αναδιαμορφώθηκε το 2001 και ταυτίζεται με αυτόν, που ενστερνίστηκαν τα Ηνωμένα Έθνη στην οικία Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, που υπεγράφη στην Νέα Υόρκη τον Δεκέμβρη του 2006, παρά το γεγονός, ότι η χώρα μας είναι συμβαλλόμενη και μάλιστα και ως [προς το Προαιρετικό Πρόσθετο Πρωτόκολλο για την ad hoc Επιτροπή Προσφυγής, με την κύρωση αμφοτέρων με εσωτερικό νόμο μέχρι τούδε να εκκρεμεί…. Έναν ορισμό με κέντρο τον/την Άνθρωπο ως ισότιμο υποκείμενο απόλαυσης αξιών, Δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτόν τον θεμελιώδη ορισμό: Στα Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ) συμπεριλαμβάνονται εννοιολογικά τα άτομα με μακροχρόνιες σωματικές, νοητικές, πνευματικές ή αισθητηριακές βλάβες, οι οποίες σε αλληλεπίδραση με διάφορα εμπόδια δύνανται να παρεμποδίσουν την πλήρη και αποτελεσματική συμμετοχή τους στην κοινωνία σε ίση βάση με τους άλλους/ες.

Προηγήθηκαν σοβαρές ζυμώσεις πολιτικά, επιστημονικά και κινηματικά, ωσότου καταστεί κοινό πλέον οικουμενικό κτήμα ο ανωτέρω ορισμός, εστίασης στην κοινωνική οπτική της αλληλεπίδρασης με τα παρεμβάλλοντα από το περιβάλλον εμπόδια.

Τέτοια εμπόδια μπορεί να ορθώνονται από και να «ενσαρκώνουν» τις προκαταλήψεις και  τις αρνητικές αναπαραστάσεις, ως απόρροια της άτυπης στρεβλωμένης γνώσης, που εισπράττουμε από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας ή μπορεί να οφείλονται στην δόμηση αφιλόξενων για τους/τις Ανθρώπους με Αναπηρία χωροθετήσεων ή στον σχεδιασμών μη Προσβάσιμων ενημερωτικών και εκπαιδευτικών πηγών πάσης φύσεως, αγαθών και υπηρεσιών.

Η Προσβασιμότητα επομένως είναι έννοια σύμφυτη με αυτήν της Αναπηρίας ως ανθρώπινης εμπειρίας, περικλείουσα αφενός μεν την αναγνώριση των τιθέμενων εμποδίων και αφετέρου τη λήψη θετικών μέτρων εξάλειψης τους και οφείλουμε να την αντικρίζουμε ως κοινωνικό στόχο. Περεταίρω Σημαντική είναι η διάκριση της βλάβης από τα αίτια πρόκλησης της ως εγγενούς στοιχείου της ζώσας κατάστασης της Αναπηρίας π.χ. μακροχρόνιες ασθένειες, αισθητηριακές μη αναστρέψιμες απώλειες κ.α.

Οι παραπάνω οριοθετήσεις μας οδηγούν να δούμε τον/την Άνθρωπο μέσα από την κατάσταση ποικιλομορφίας της Αναπηρίας… και όχι την Αναπηρία μονοδιάστατα ως ταυτολογία της ανικανότητας και της αδυναμίας…

Η ποσοστιαία ταξινόμηση της Ασθένειας, της Αναπηρίας και της Λειτουργικότητας από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (I.C.D.F) δεν συνιστά παρά έναν ιατρικό ενδείκτη σε πρώτη φάση… σε δεύτερη φάση μία προϋπόθεση πολιτικής διαχείρισης, διανομών και κατανομών.

Ουσιώδες λοιπόν είναι να αποφασίσουμε πού ακριβώς θέλουμε να εστιάσουμε…;;;

Οι λογικές αυτό-θεώρησης της Αναπηρίας μέσα από αριθμητικές ποσοστώσεις αναπαράγουν αυτόθροα την συνθήκη «δούναι και λαβείν», με τον κατάλογο των «προνομίων» να παραμένει ανοιχτός σε προσθαφαιρέσεις, αδικίες και αλλοιώσεις ανά πάσα στιγμή, το δε ξεχείλωμα της έννοιας της Αναπηρίας καίτοι υπήρξε ιδιαιτέρως ευνοϊκή παράμετρος «εφησυχασμού» ίσως και «ψηφοθηρίας» σε εποχές ανθηρές… σήμερα σε εποχές σκληρές μάλλον τείνει να συμπαρασύρει ακόμη και συνισταμένες με βαθύ δικαιωματικό κεκτημένο για τους/τις Κοινωνούς/ες με Αναπηρία.

Δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε με ψυχραιμία από την σκοπιά της πολιτικής αξιολόγησης αν και πόσο έχουμε απομακρυνθεί από τον σκληρό πυρήνα της έννοιας της Αναπηρίας… και πόσο αυτή μας η απομάκρυνση μας αφορά κοινωνικά και νομοθετικά… οι εξελίξεις είναι τόσο ραγδαίες… και να το επιθυμούσαμε δεν προλαβαίνουμε… ή πιθανότατα και να μην θέλουμε να προλάβουμε..το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε αποσχιστεί από την ανθρωποκεντρική της χροιά…

Η Αναπηρία από την πραγματολογική της σκοπιά εμφανίζει ενιαίο χαρακτήρα… ακριβώς επειδή βιώνεται, η άθροιση άρα ποσοστών δεν αποτελεί θέσφατο, εν προκειμένω προτάχθηκε για λόγους προφανώς πολιτικής σκοπιμότητας και προς τεκμηρίωση των παρατιθέμενων ισχυρισμών το περιβόητο χαμηλό «μη προνομιακό» και «μη επιδοματικό» ασφαλώς ποσοστό, του 30% το οποίο καταγιγνώσκεται στις περιπτώσεις γνωμάτευσης της ψυχικής νόσου της παιδοφιλίας προστέθηκε  με έτερο ποσοστό, έτσι ώστε να προσεγγίσει το «προνομιούχο» π.χ. για την αναγκαστική τοποθέτηση στον δημόσιο τομέα ποσοστό άνω του 50%. Στην πράξη όμως ενώπιον των πάλε ποτέ Υγειονομικών Επιτροπών, σήμερα Επιτροπών των Κέντρων Πιστοποίησης της Αναπηρίας (ΚΕΠΑ) οι διαδικασίες απόφανσης δεν εξομοιώνονται με τους κανόνες απλής αριθμητικής, διδάσκουσας στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση… ευτυχώς… η κατάφαση τους παρότι ιατροκεντρική ερίζεται σε σύνολες αξιολογήσεις.

Συνάμα αναφορικά με την έννοια της Λειτουργικότητας, η οποία επίσης συνιστά ζώσα κατάσταση τελεί σε σχέση συμπληρωματική και όχι συγκρουσιακή προς αυτήν της Αναπηρίας. Απλούστερα κάποιος/α Άνθρωπος, που εμφανίζει με Αναπηρία μπορεί να είναι ή όχι λειτουργικός/η και αυτό είναι κάτι που εξαρτάται από μία σειρά συνιστωσών υποκειμενικής π.χ. ανάπτυξη και εκπαίδευση στις καθημερινές δεξιότητες, προσωπική αντίληψη και γνωσιολογία των χαρακτηριστικών και των συνεπειών της εμπειρίας της Αναπηρίας και προσαρμογή σε αυτήν κ.λ.π.   ή αντικειμενικής π.χ. ισχυρή γκετοποίηση ή διαβίωση σε ιδρυματικά περιβάλλοντα κ.ο.κ. οπτικής.

Θα μπορούσε αποσαφυνιστικά να λεχθεί ότι η Λειτουργικότητα περιστρέφεται ορολογικά γύρω από και συνδέεται άμεσα με το μέτρο της συμμετοχής στην κοινωνική ζωή υπό ευρεία έννοια, η δε Προσβασιμότητα συντίθεται στοχοθετικά με την άρση των εμποδίων αλληλόδρασης, διαλαμβάνοντας την κοινωνική συμμετοχή ως αιτιώδες αποτέλεσμα επίτευξης της εξάλειψης τους.

Έχοντας βαθιά συναίσθηση των δυσκολιών να καταστούν κατανοητές όλες οι αναφερόμενες στην παρούσα ανάρτηση μας λεπτές αποχρώσεις της εμπειρίας καθολικού κοινωνικού ενδιαφέροντος της Αναπηρίας καταθέσαμε ορισμένες πρώτες σκέψεις για το ζήτημα.

Στην χώρα μας και αυτό θα πρέπει να το συγκρατήσουμε σε κανένα νομοθετικό κείμενο μετά το 2001, οπότε και όπως προαναφέρθηκε κατέστη αποδεκτός σε Διεθνές επίπεδο ο σύγχρονος κοινωνικός ορισμός και μαζί με αυτόν και το Κοινωνιολογικό Μοντέλο Κατανόησης της ζώσας κατάστασης της Αναπηρίας δεν μνημονεύεται ούτε επικυρώνεται ο συγκεκριμένος ορισμός… ούτε καν στον νόμο περί Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης των Μαθητών/ριών με Αναπηρία και Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες (Ν. 3699/2008) με μοναδική εξαίρεση των Ν. 3304/2005 περί καταπολέμησης των διακρίσεων λόγω Αναπηρίας στον τομέα της απασχόλησης, ο οποίος ενσωμάτωσε την σχετική Ευρωπαϊκή Οδηγία, μια εξαίρεση ωστόσο, που σχετίζεται κυρίως με την ακολουθούμενη μοντελοποίηση της μεταχείρισης των ΑμεΑ…  Και αν αυτό συγκαταλέγεται στα λεγόμενα, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση της καθομιλουμένης «ψιλά γράμματα», στο μέλλον, που η Ελληνική πολιτεία θα κυρώσει με εσωτερικό νόμο την Διεθνή Σύμβαση του Ο.Η.Ε. για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία επ’ αυτής της ορολογικής ανακολουθίας και μη συμμόρφωσης θα κληθεί να λογοδοτήσει Διεθνώς… διότι όσο και αν μας ξενίζει… όσο και αν δεν μας αφορά πάνω στις έννοιες… πάνω στα νοήματα… πάνω στις λέξεις… χτίζονται πολιτικές… και αυτές οι πολιτικές απευθύνονται στους/στις Κοινωνούς/ες…

Οι συστημικές πολιτικές για την υγεία, την Αναπηρία  και την πρόνοια προκειμένου να αντέξουν παγκοσμίως και να μην καταρρεύσουν… στράφηκαν με σθένος προς την εισαγωγή κοινωνικών κριτηρίων ένταξης και επεξήγησης…

Με την άκριτη ιατροκεντρικών καταβολών ποσοστικοποίηση της ζώσας εμπειρίας της Αναπηρίας είναι αμφίβολο πόσο θα αντέξουν οι Άνθρωποι, που την βιώνουν  και τα στοιχειώδη δικαιώματα και οι ελευθερίες τους εν μέσω μάλιστα ακατάσχετων περικοπών…

Αναφορές:

Ζόρζ Κάνγκιλεμ «Το Κανονικό και το Παθολογικό»

Michael Oliver «Αναπηρία και Πολιτική»

Δ.Σ. του Ο.Η.Ε. για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία

«Δέκα χρόνια μετά την εγκατάλειψη του Προτύπου των Ειδικών Αναγκών Μεταχείρισης των Ανθρώπων με Αναπηρία.»

Σχέδιο δράσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προώθηση των δικαιωμάτων και της πλήρους συμμετοχής των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνία: βελτιώνοντας την ποιότητα της ζωής των ατόμων με αναπηρία στην Ευρώπη: 2006-2015. (Εισαγωγή)

Μάρτιος 2007.

Το εξαιρετικά καλαίσθητο βίντεο «Change the way you see Disability” αποτελεί στην ουσία την οπτικοποίηση της προ τετραετίας διεξαχθείσας ομότιτλης Καμπάνιας της Οργάνωσης «Leonard Cheshire Disability”, η οποία εδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το συγκεκριμένο ομολογουμένως ενδιαφέρον ως προς την σύλληψη του εγχείρημα, αποτύπωσης με εικόνες animation φέρνει στην επιφάνεια με τρόπο άκρως παραστατικό και σαρκαστικό τις αυθόρμητες συγκρούσεις των ανθρώπινων εμπειριών ποικιλομορφίας με αυτές τις «μη διακριτότητας» και τα παρεπόμενα απλά καθημερινά ερωτήματα αλλά και τις αλληλοδράσεις, που αυτές γεννούν.

…απλώς για να καλοδεχτούμε το δύσκολο 2012, που μετρά τις πρώτες του ημέρες…

Αναφορές:

Διαβάστε αναλυτικά για την προ τετραετίας Καμπάνια της οργάνωσης «Leonard Cheshire Disability” εδώ

Σχέδιο δράσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προώθηση των δικαιωμάτων και της πλήρους συμμετοχής των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνία: βελτιώνοντας την ποιότητα της ζωής των ατόμων με αναπηρία στην Ευρώπη: 2006-2015 (Ταυτόσημο Περιεχόμενο της Σύστασης του Συμβουλίου της Ευρώπης 2006 (5)).

http://www.youtube.com/watch?v=I5gwcAy65Bo

Οι αυτοί συνειρμοί οδηγούν και τις σκέψεις μας για την ταινία «Μη φοβάσαι μίλα!», η οποία απέσπασε για το 2011 το βραβείο του Συνηγόρου του Παιδιού, ως προβάλλουσα με τρόπο αξιοπρόσεχτό τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Η ταινία γυρίστηκε από τα παιδιά της έκτης τάξης της χρονιάς 2010-11 του 132ου Δημοτικού Σχολείου της Αθήνας (σχολικό συγκρότημα της Γκράβας) που τώρα φοιτούν στο Γυμνάσιο και είναι αποτέλεσμα τρίμηνων εργαστηρίων. Ήταν όλα εκεί… εκτός από δυο, των οποίων οι φόβοι επαληθεύτηκαν: υποχρεώθηκαν να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους.

Τα παιδιά εκφράζουν τους φόβους και τις αγωνίες τους που συνδέονται με το άγχος της μετάβασης από το δημοτικό στο γυμνάσιο αλλά και το άγχος της οικονομικής κρίσης και των κοινωνικών και οικογενειακών προβλημάτων που τα ίδια βιώνουν. Επίσης μίλησαν στην ταινία, για τους τρόπους αντιμετώπισης των φόβων και των δυσκολιών τους.

Παρά τις αυξανόμενες οικονομικές δυσκολίες, εντυπωσιακή ήταν η μεγάλη συμμετοχή των παιδιών.

Αναφορές:

11η Κάμερα Ζιζάνιο – Κάμερα Ζιζάνιο 2011.

Διάκριση σε ταινία για τα Δικαιώματα του Παιδιού – Συμμετοχή Συνηγόρου του Πολίτη στην κριτική επιτροπή του ελληνικού διαγωνιστικού τμήματος της Camera Zizanio του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους.

http://www.youtube.com/watch?v=sg1K3o5Uyk4

http://www.athens5.gr/blog/local-news/item/207-do-not-be-afraid-it-speaks.html

Σε αυτήν μας την ανάρτηση κοινοποιούμε το Γαλλικής προέλευσης πολυβραβευμένο Animation Film μικρού μήκους «Skhizein”, σε σκηνοθεσία Jérémy Clapin.

Ίσως η δύναμη αλλά και η γοητεία αυτής της ταινίας, διάρκειας μόλις 13 λεπτών τελικά να μην εντοπίζεται μονοδιάστατα στην αισθητικά άρτια κατά την γνώμη μας απόδοση της νοηματοδότησης του ισχυρού βιώματος της Σχιζοφρένιας αλλά στον υπερσκελισμό του μέσα από τον επαναπροσδιορισμό του απροσδόκητου, του συμπαντικού και του πανανθρώπινου…

Η προτροπή μας να δείτε το φιλμ, το οποίο υποτιτλισμένο στα Ελληνικά ανευρίσκεται στο διαδίκτυο σε δύο μέρη προβολής είναι αυτονόητη…

Πώς ανιχνεύονται τα σύνορα ανάμεσα στο αποδεκτό και το μη αποδεκτό το άκοσμο και το εγκόσμιο και ποιος/α αλήθεια επιτακτικά τα οριοθετεί…;;

«Δεν βρισκόμουν πάντα εδώ.
Θέλω να πω… πριν…

Ήμουν κανονικός.

Πριν συμβεί, θα βρισκόμουν εκεί στον καναπέ.

Όχι εδώ στον αέρα 91 εκατοστά από τον καναπέ…

Ακριβώς 91 εκατοστά.

Από ‘κει που θα έπρεπε να βρίσκομαι.»

«Λένε, ότι χτυπάει έναν άνθρωπο στους εκτατό.

Έναν άνθρωπο έτσι ξαφνικά τυχαία.

Αυτό είναι το μόνο, που μου είπαν.

Ποτέ δεν σου λένε πόσο τρελός είσαι.

Απλώς ότι τα ‘χεις χάσει, ότι είσαι εκτός προγράμματος…

Εκτός εαυτού.

Οπότε λίγο παραπάνω, λίγο παρακάτω…

Τι νόημα έχει να ξέρεις…

Να ξέρεις πόσα εκατοστά έχεις ξεφύγει…

Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος πλέον…

Είναι ότι εδώ, που βρίσκομαι δεν με απασχολεί πια…

Όχι πια…

Είμαι εδώ…»

Αναφορές:

http://www.youtube.com/watch?v=HlVxH-_Lyo0

http://www.youtube.com/watch?v=q5aAkaoIimc&feature=related

Επίσημη Ιστοσελίδα του Animation Film μικρού μήκους «Skhizein»:

http://www.syrtari.gr/715/art/skhizein/

Ενδεικτικά λοιπόν υπενθυμίζουμε:

Την πρώτη Ευρωκαταδίκη της χώρας μας από το Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που εδρεύει στο Στρασβούργο για μη τήρηση των αυστηρά προβλεπόμενων εκ του νόμου προϋποθέσεων / προθεσμιών κατά την επιβολή του μέτρου του αναγκαστικού εγκλεισμού σε Ψυχιατρική Κλινική (Υπόθεση Βενιός κατά Ελλάδος Ιούλιος 2011).

Την επιβολή ακούσιων νοσηλίων σε ποσοστό στατιστικά προσεγγιζόμενο σε 55 με 65% στην Ελλάδα σε αντίθεση με τα λοιπά Κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα οποία εγγίζει το 7 με 8%.

Τις θλιβερές συνθήκες φιλοξενίας, που επικρατούν στα αναχρονιστικά Ιδρύματα της χώρας μας, που παραπέμπουν σε εποχές «Μεσαίωνα…». Πίσω από σιωπές και ερμητικά κλειστές πόρτες.

Το δημοσιοποιούμενο πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη για την σύνολη διαβίωση των φιλοξενούμενων στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών (Απρίλιος 2011). Από τον Απρίλη, που εκπονήθηκε το πόρισμα ως σήμερα πόσα βήματα έχουν γίνει αλήθεια από πλευράς ελέγχου, λογοδοσίας και απόδοσης ευθυνών…;; Και πόσα θα πρέπει να γίνουν εν γένει για την άμβλυνση του φαινομένου της Ιδρυματοποίησης στης πάσης φύσεως «κλειστές δομές» τέτοιου μη αποδεχτού πανευρωπαϊκά προτύπου μεταχείρισης των διαβιούμενων σε αυτές…;;;

Την επί τριάμισι χρόνια εκκρεμή προκήρυξη του Ν. 2643/1998 του έτους 2008, περί αναγκαστικής τοποθέτησης προσώπων όλων των ρητά προβλεπόμενων προστατευόμενων κατηγοριών, συμπεριλαμβανομένων των Πολιτών/ισών με Αναπηρία σε ολόκληρη την επικράτεια.

Την αθρόα περικοπή ύψους 50% στα καταβαλλόμενα από το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασαλίσεων ποσά στα Ορθωτικά, Ορθοπεδικά είδη και τεχνητά βοηθήματα, με το μέλλον να παραμένει αβέβαιο για τους/τις Δικαιούμενους/ες με Αναπηρία…

Την βάναυση αφαίρεση των στοιχειωδών παροχών φαρμακευτικής περίθαλψης για τους/τις Θαλασσαιμικούς/ες.

Την κατ’ ουσίαν κατάργηση των Προγραμμάτων Διερμηνείας από τους/τις Χρήστες/ριες της Κοινότητας των Κωφών.

Ο κατάλογος παραμένει ανοιχτός… η δε καταγραφή εκ μέρους μας σκοπεί στο να καταδείξει, ότι στην Κοινωνία μας υφίσταται και μία «πραγματικότητα ανθρώπινων εμπειριών», στην οποία οφείλουμε να στρέψουμε το βλέμμα.

Όχι σήμερα δεν γιορτάζουμε…

Είμαστε εδώ για να θυμόμαστε το Δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και στην αποδοχή με όρους ισότητας και μη διάκρισης των Ανθρώπων με Αναπηρία…

Όλες τις ημέρες του χρόνου…!!!

Είμαστε εδώ για να διεκδικήσουμε… κυρίως όμως για να κατανοήσουμε και να σεβαστούμε τον/την Συνάνθρωπο…

«Βιώνουμε και επιβιώνουμε σε σκληρές εποχές… πιο σκληρές όμως οι αντιφάσεις τους.”

Αναφορές:

«Ψυχιατρικό Κίνημα στην Ελλάδα – Ηχηρές σιωπές ουσιώδους ενστάλαξης»

«Ν. 2643/1998: Μια αναμενόμενη εξέλιξη εν μέσω Θέρους.»

«Ιδρυματοποίηση και Κακοποίηση Παιδιών με Αναπηρίες σε Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας της χώρας μας: Εικόνες ενός τέρατος, που δεν λαβώνεται…»

«Σκληρές εποχές… πιο σκληρές όμως οι αντιφάσεις τους….»

«Μας έχουν προγράψει» δηλώνουν οι Έλληνες θαλασσαιμικοί.» άρθρου δημοσιευμένο στην ηλεκτρονική στήλη «Επί ίσοις όροις» την 8η Νοεμβρίου 2011 του Αντώνη Σκορδίλη.

«Ο παρατεταμένος εμπαιγμός του ΙΚΑ στους ασφαλισμένους με αναπηρία»<a href=”http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=319079″> άρθρο δημοσιευμένο στην ηλεκτρονική στήλη «Επί ίσοις όροις» την 19η Οκτωβρίου 2011 του Αντώνης Σκορδίλη.

«Οι κωφοί μένουν χωρίς διερμηνέα.» Άρθρο δημοσιευμένο στην Έντυπη Έκδοση της Ελευθεροτυπίας την 16η Σεπτεμβρίου 2011.

Ημερολογιακά μετράμε το χρονικό διάστημα, που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο Διακριτές Παγκόσμιες Ημέρες, επετειακού χαρακτήρα, αυτή της 25ης Νοεμβρίου ενάντια στην βία κατά των Γυναικών και αυτή της 3ης του Δεκέμβρη, που αφιερώνεται στους/στις Ανθρώπους με Αναπηρία.

Συχνά βρισκόμαστε σε δημόσιες συζητήσεις, εκδηλώσεις, δρώμενα, δράσεις ή υποστηρίζουμε καμπάνιες αφύπνισης και ενεργοποίησης της κοινής γνώμης και δυστυχώς τις περισσότερες φορές μετά το πέρας όλων αυτών των δραστηριοτήτων συγκρουόμαστε με το ίδιο συναίσθημα αμηχανίας, το ίδιο συναίσθημα μη ένταξης – μη συνυπολογισμού της διάστασης της ζώσας κατάστασης της Αναπηρίας.. ίδιο και απαράλλακτο…!!!

Η αφορμή για την διατύπωση των σκέψεων σε αυτήν την ανάρτηση μας δόθηκε από την παρακολούθηση εκ μέρους μας της διεξαχθείσας στο πλαίσιο του Πρώτου Πανοράματος Ταινιών για την βία κατά των Γυναικών συζήτησης, που έλαβε χώρα στην Ταινιοθήκη το Σάββατο 26 Νοεμβρίου. Ακριβώς αυτή η φυσική μας παρουσία ενίσχυσε την επιθυμία μας να εκφράσουμε ορισμένους βασικούς κατά την εκτίμηση μας προβληματισμούς, στεκόμενες σε ορισμένες παραμέτρους, που μάλλον ουδόλως έχουν απασχολήσει μέχρι τούδε τους/τις Εκπρσωπούντες/ουσες, τους/τις σχεδιαστές/ριες και τους/τις υλοποιούντες/ούσες πολιτικές και προγράμματα πρόληψης της βίας κατά των Γυναικών, και σίγουρα το ερώτημα, που τίθεται πρωταρχικά εκκινεί από το γιατί λησμονούνται διαρκώς τα αυτονόητα…

Διαβάζουμε στο προλογικό σημείωμα της περίληψης του Εθνικού Προγράμματος για την Ουσιαστική Ισότητα των Φύλων 2010 – 2013, όπως αυτό ανευρίσκεται στην επίσημη Ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων του Υπουργείου Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης:

«Το Εθνικό Πρόγραμμα για την Ουσιαστική Ισότητα των Φύλων 2010 2013 αποτελεί ένα σύνολο προγραμματισμένων ενεργειών, που διέπεται από τις βασικές αρχές της ισότητας των φύλων και τη φεμινιστική κριτική της δημόσιας πολιτικής.

Οι τέσσερεις στρατηγικοί στόχοι του Προγράμματος είναι:
1. Η προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών με τον προσανατολισμό των παρεμβάσεων στις ομάδες γυναικών που υφίστανται πολλαπλές διακρίσεις.
2. Η πρόληψη και καταπολέμηση όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών.
3. Η στήριξη της απασχόλησης των γυναικών και της οικονομικής τους αυτοτέλειας.
4. Η αξιοποίηση της πολιτιστικής δημιουργίας για την ανάδειξη της ισότητας των φύλων. Στο Πρόγραμμα αυτό, αξιοποιήθηκαν μέθοδοι και καλές πρακτικές που έχουν αναπτυχθεί σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, καθώς και ιδέες, κριτικές και προτάσεις που προέκυψαν από τη διαβούλευση με τις γυναικείες οργανώσεις και τα τμήματα γυναικών όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Θεωρώντας εξαιρετικά σημαντική τη συμβολή όλων των πολιτών, γυναικών και ανδρών, στην προώθηση της κουλτούρας της ισότητας των φύλων, επιδιώκουμε έναν ανοικτό και μόνιμο διάλογο, προκειμένου να πλησιάσουμε το στόχο της ουσιαστικής ισότητας των φύλων στη χώρα μας.»

Τα εργαλεία πραγμάτωσης των ανωτέρω διακηρυκτικών αξόνων ποικίλουν και άπτονται παρεμβάσεων σε επίπεδο νομοθεσίας, πολιτικού προγραμματισμού, κοινωνικό-προληπτικών μέτρων προσέγγισης και ενεργοποίησης και ενημέρωσης του κοινού και των γυναικών.

Τα αυτά σκιαγραφήθηκαν και διά στόματος της κας Μαρίας Στρατηγάκη – Γενικής Γραμματέα Ισότητας των Φύλων στην εκδήλωση της 26ης Νοεμβρίου στην Ταινιοθήκη.

Στην χώρα μας σπανίως αρθρώνεται συγκροτημένος πολιτικός λόγος γύρω από τα δικαιώματα των Γυναικών με Αναπηρία, γεγονός που έχει ως συνέπεια την άσκοπη επανάληψη αόριστων στατιστικών δεδομένων και παραινέσεων εν είδη ευχολογίου. Οι αιτίες αυτού του «εκφραστικού και εκπροσωπευτικού ελλείμματος» πολλές και ενδιαφέρουσες:

Κατ’ αρχήν οι ίδιοι οι «επίσημοι φορείς», οι εγκολπώμενοι στο Αναπηρικό Κίνημα δεν το εντάσσουν επικοινωνιακά και πολιτικά στους στόχους πρώτης γραμμής. Απτή απόδειξη τούτου από το εντελώς πρόσφατο παρελθόν, η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία ως κορυφαίος Φορέας Εκπροσώπησης της εν λόγω Κοινωνικής Ομάδας Αποκλεισμού, επέλεξε για την Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην βία κατά των Γυναικών να σωπάσει… μη εκδίδοντας σχετικό Δελτίο Τύπου… επέλεξε δηλαδή να μην σταχυοθετήσει αιτήματα για ακόμη μία χρονιά… τονίζεται εμφατικά για τον δεύτερο κατά σειρά εκ των τεσσάρων πυλώνων προώθησης πολιτικού σχεδιασμού και προγραμματισμού, εκ των προσδιοριζόμενων από την Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων. Στα ζητήματα όμως, που σχετίζονται με την προστασία των θυμάτων δική μας υπογράμμιση δεν δύνανται ούτε να δικαιολογηθούν ούτε να συγχωρεθούν ιεραρχήσεις.

Κατά δεύτερο λόγο, τα όποια μορφώματα γυναικείας δραστηριοποίησης εντός των εν λόγω συλλογικοτήτων εκπροσώπησης στέκονται απέναντι στις εξελίξεις αγκυλωμένα εν μέσω ατάραχων υδάτων, επιβεβαιώνοντας την αδυναμία τους τόσο να παρακολουθήσουν όσο και να τοποθετηθούν ασκώντας την δέουσα κριτική για τα ζητήματα της ισότιμης μεταχείρισης των Γυναικών, φέρνοντας με αυτόν τον τρόπο στην επιφάνεια, έστω τον ελάχιστο πυρήνα δικαιωματικής διεκδίκησης τους.

Θα μπορούσαμε άραγε να κάνουμε λόγο για ένα «ανδροκρατούμενο Αναπηρικό Κίνημα»;

Νομίζουμε, πως μια τέτοια συμπερασματική κατακύρωση το μόνο που μπορεί να εισφέρει είναι μια νοηματοδότηση στερεοτυπικής αναπαραγωγής των κρατουσών σχέσεων εξουσίας και αντιπαράθεσης των βιολογικών και όχι των κοινωνικών φύλων, αφήνοντας αλώβητη την αναγκαιότητα συγκρότησης ουσιαστικών αιτημάτων από πλευράς μιας μερίδας πληθυσμού, η οποία σημειώνεται χαρακτηρίζεται, αν όχι στιγματίζεται από το βίωμα της πολλαπλής διάκρισης σε όλα τα επίπεδα.

Τέλος, το φεμινιστικό Κίνημα εν γένει δεν φαίνεται να έχει συμπεριλάβει στα αιτήματα του αυτά των Γυναικών με Αναπηρία ενώ η όλη αποδυνάμωση διεκδικητικά των Ανθρώπων με Αναπηρία υπερδιογκώνεται, εξαιτίας όλων των παραπάνω, εν σχέση με τις αξιώσεις του Γυναικείου Αναπηρικού Κινήματος… εάν βέβαια υπολάβουμε ως συλλογιστικό δεδομένο, ότι το τελευταίο υφίσταται, έστω και υπό εμβρυακή μορφή.

Ας αφήσουμε όμως κατά μέρους τις αιτιογόνες αναλύσεις περί μη καρποφορίας των κινηματικών διεκδικήσεων και ας επανέλθουμε στο Πρόβλημα / Στόχο της καταπολέμησης της βίας κατά των Γυναικών, με έμφαση για τις ανάγκες του παρόντος άρθρου στην πρόληψη της βίας κατά των Γυναικών με Αναπηρία, αντικρίζοντας την πραγματικότητα:

Στην Διεθνή Σύμβαση του Ο.Η.Ε. για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, που υιοθετήθηκε με την απόφαση 61/611 της Γενικής Συνέλευσης στις 13 Δεκεμβρίου του 2006 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Μαΐου του 2008 προβλέπονται στο άρθρο 16 τα εξής: «Ελευθερία από εκμετάλλευση, βία και εξαπάτηση»: 1. Τα Κράτη Μέρη λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα νομοθετικά, διοικητικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά και άλλα μέτρα για να προστατέψουν τα ΑμεΑ, τόσο εντός όσο και εκτός κατοικίας, από όλες τις μορφές εκμετάλλευσης, βίας και εξαπάτησης συμπεριλαμβανομένων των εκφάνσεων που βασίζεται το φύλο τους. 2. Τα Κράτη Μέρη λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα για την πρόληψη όλων των μορφών εκμετάλλευσης, βίας και κακοποίησης με την εξασφάλιση, εκτός των άλλων, κατάλληλων μορφών βοήθειας, που είναι φιλικά προσκείμενες στο φύλο και στην ηλικία, και υποστήριξης για ΑμεΑ και τις οικογένειες και τα άτομα που φροντίζουν τα ΑμεΑ. Στα μέτρα αυτά συμπεριλαμβάνεται και η παροχή πληροφοριών και εκπαίδευσης ως προς την αποφυγή, αναγνώριση και αναφορά περιστατικών εκμετάλλευσης, βίας και κακοποίησης. Τα Κράτη Μέρη διασφαλίζουν ότι οι υπηρεσίες προστασίας είναι φιλικά προσκείμενες στο φύλο και την αναπηρία. 3. Για την πρόληψη όλων των μορφών εκμετάλλευσης, βίας και κακοποίησης, τα Κράτη Μέρη διασφαλίζουν ότι όλες οι εγκαταστάσεις και τα προγράμματα που είναι σχεδιασμένα να εξυπηρετούν τα ΑμεΑ τελούν υπό αποτελεσματική εποπτεία από ανεξάρτητες αρχές. 4. Τα Κράτη Μέρη λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα για να διευκολύνουν τη σωματική, γνωστική και ψυχολογική ανάρρωση, αποκατάσταση και κοινωνική επανένταξη των ΑμεΑ που γίνονται θύματα κάθε μορφής εκμετάλλευσης, βίας και κακοποίησης, συμπεριλαμβανομένων και υπηρεσιών φροντίδας, όπως η ανάρρωση και η επανένταξη, που θα λαμβάνουν χώρα σε ένα περιβάλλον που ευνοεί την υγεία, την ευημερία, τον αυτοσεβασμό, την αξιοπρέπεια και την αυτονομία του ατόμου και λαμβάνει υπόψη τις συγκεκριμένες ανάγκες που απορρέουν λόγω φύλου και ηλικίας. 5. Τα Κράτη Μέρη εφαρμόζουν αποτελεσματική νομοθεσία και πρακτικές, και ειδικότερα νομοθεσία και πολιτικές που εστιάζουν στη γυναίκα και το παιδί, για να εξασφαλίσουν ότι περιστατικά εκμετάλλευσης, βίας και κακοποίησης κατά των ΑμεΑ θα γνωστοποιούνται, διερευνώνται και όπου απαραίτητο θα διώκονται ποινικά.

Παραθέσαμε ολόκληρο το συγκεκριμένο άρθρο της Διεθνούς Σύμβασης ευνόητα , εξαιτίας της ολιστικής προσέγγισης του φαινομένου της βίας, της κακοποίησης ή εκμετάλλευσης των Γυναικών και Κοριτσιών με Αναπηρία. Σημειώνεται τόσο η Δ.Σ. του Ο.Η.Ε. για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία όσο και το Πρόσθετο Προαιρετικό Πρωτόκολλο αυτής για την διαδικασία Προσφυγής ενώπιον ad hoc Επιτροπής καίτοι έχουν υπογραφεί δεν έχουν κυρωθεί με νόμο ακόμη… από την χώρα μας…

Τα επιστημονικά δεδομένα ωστόσο, που μελετούν ερευνητικά το φαινόμενο της βίας κατά των Γυναικών με Αναπηρία είναι τόσο στην χώρα μας όσο και Διεθνώς ελάχιστα, συνήθως δε μη γενικεύσιμα, εξαιτίας του μικρού δείγματος συμμετοχής ερευνώμενων σε αυτά. Τα στατιστικά στοιχεία των Φορέων του Συστήματος Ποινικής Δικαιοσύνης αδυνατούν να συνδράμουν σε καταγραφές τέτοιας υφής περιεχομένου.

Με άλλα λόγια το ερώτημα σε ποιο βαθμό οι Γυναίκες με Αναπηρία καθίστανται θύματα βίας δεν έχει απαντηθεί… ακόμη… Δεν γνωρίζουμε αν οι Γυναίκες με Αναπηρία θυματοποιούνται λιγότερο ή περισσότερο από τις Γυναίκες χωρίς Αναπηρία, γνωρίζουμε όμως ότι εν δυνάμει θυματοποιούνται…

Η παραδοχή αυτή εξαρκεί στο να τεκμηριώσει την αξίωση, ότι οι χαραζόμενες πολιτικές, που σκοπούν στην εξάλειψη της βίας κατά των Γυναικών απαρέγκλιτα θα πρέπει να απευθύνονται και να συμπεριλαμβάνουν και τις Γυναίκες με Αναπηρία.

Σε πρώτη φάση λοιπόν οφείλουμε να μιλήσουμε και να σταθούμε κριτικά ακόμη και ως προς τα απολύτως στοιχειώδη…

Σε όλα τα παραπάνω συνηγορεί και το εξής: Η παραίνεση προς τις Γυναίκες να σπάσουν την σιωπή τους, δεν θα πρέπει να υποτιμάται από πλευράς περιεχομένου, τουναντίον, το βαθύτερο νόημα της ενσαρκώνει την ενθάρρυνση των Γυναικών Θυμάτων βίας να καταγγείλουν, απευθυνόμενες στις αρμόδιες αστυνομικές ή εισαγγελικές αρχές, ή να ζητήσουν βοήθεια από τους λοιπούς εμπλεκόμενους συμβουλευτικούς και υποστηρικτικούς φορείς. Για να εξωτερικεύσουν όμως την θυματοποίηση τους, θα πρέπει να ενημερωθούν… και η ορθή και ανεμπόδιστη ενημέρωση αφορά όλα τα θύματα χωρίς αποκλεισμούς.

Η ενημέρωση λοιπόν των Γυναικών και της κοινής γνώμης συνιστά το πρώτο βήμα στη μάχη, που πρέπει να δοθεί για την καταπολέμηση της βίας, λόγω φύλου.

Σε ποιο βαθμό όμως έχουμε πραγματώσει αυτό το πρώτο βήμα καθ’ ολοκληρία;

Από την 11η μΜαρτίου του 2011 λειτουργεί και στην χώρα μας τηλεφωνική γραμμή σος κλήσης στον αριθμό αστικής χρέωσης 15900 καθώς και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο παραλαβής μηνυμάτων Γυναικών θυμάτων βίας στο: sos15900@isotita.gr

Η τηλεφωνική γραμμή σος στελεχώνεται από ψυχολόγους, και κοινωνικούς επιστήμονες/ισες οι οποίοι/ες παρέχουν άμεση βοήθεια σε έκτακτα και επείγοντα περιστατικά βίας. Επιπρόσθετα μέσω αυτής προσφέρονται υπηρεσίες ενημέρωσης και τηλεφωνικής συμβουλευτικής σε θύματα όλων των μορφών βίας λόγω φύλου.

Την δημιουργία της εν λόγω υποστηρικτικής προς τις Γυναίκες θύματα βίας τηλεφωνικής γραμμής σος συνοδεύει ένα σποτάκι κοινωνικού περιεχομένου, που φέρει τον τίτλο «Η Τελευταία φορά», το οποίο προς το παρόν βρίσκεται αναρτημένο αποκλειστικά στην επίσημη ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων ενώ προβάλλεται και από μεγάλους τηλεοπτικού σταθμούς.

Στην συζήτηση, που πλαισίωσε το πρώτο Πανόραμα Ταινιών εκτός από το συγκεκριμένο σποτάκι για την γραμμή σος 15900 παρακολουθήσαμε σε πρώτη μετάδοση και το μεθύστερο κοινωνικό τηλεοπτικό μήνυμα γενικότερου περιεχομένου για την εξάλειψη των διακρίσεων κατά των γυναικών ενώ ακούσαμε και το σχετικό ραδιοφωνικό μήνυμα για την καταπολέμηση της «έμφυλης βίας».

Κανένα από τα δύο τηλεοπτικά μηνύματα δεν πληροί τις προϋποθέσεις Προσβασιμότητας, που προσαπαιτούνται για την προσέγγιση τους από τις Γυναίκες με Αναπηρία, που τυχόν θα ενδιαφέρονταν να λάβουν γνώση σχετικά….

Επειδή μόνον επιτρεπτά προβαλλόμενο ως σήμερα είναι το σποτ «Η τελευταία φορά», το οποίο και εμπλουτίζει την καμπάνια ενημέρωσης για την τηλεφωνική γραμμή σος 15900 αναφέρεται, ότι αυτό δεν έχει υποτιτλιστεί κατάλληλα, με ελληνικούς υπότιτλους, με συνέπεια να μην καθίσταται πλήρως αντιληπτό το περιεχόμενο του από την Κοινότητα των Κωφών Συμπολίτισσων μας. Το παρεμβαλλόμενο στο σποτ γραπτό κείμενο δεν συνοδεύει αφήγηση, με αποτέλεσμα τη μη προσιτότητα του από τους/τις Θεατές/ριες με Προβλήματα Όρασης. Ομοίως παρά το ότι το βίντεο καταλήγει με προφορική αφήγηση των φορέων πρωτοβουλίας, εκπόνησης και χρηματοδότησης του θεσμοθετούμενου εγχειρήματος, αντίστοιχη αφήγηση δεν απαντάται στο κρίσιμης σημασίας τμήμα της προβολής του αριθμού της τηλεφωνικής γραμμής και του οικείου ηλεκτρονικού ταχυδρομείου παραλαβής μηνυμάτων από Γυναίκες θύματα βίας.

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας καλείται να αποσύρει το επίμαχο κοινωνικό τηλεοπτικό μήνυμα και να το καταστήσει προσβάσιμο σε όλες τις Γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων, όσων εμφανίζουν αισθητηριακές αναπηρίες, προβαίνοντας στις ενδεικνυόμενες εύλογες προσαρμογές. Καλείται δε ενστερνιζόμενη τις αρχές του Οικουμενικού Σχεδιασμού, να υιοθετήσει τις επισημανθείσες οπτικές ένταξης και μη διάκρισης, διαχέοντας τις παράλληλα εν είδη καλής πρακτικής και στους λοιπούς δημόσιους φορείς, ώστε να τις χρησιμοποιήσουν στο μέλλον σε αντίστοιχες εκστρατείες.

Τέλος καλείται να ενισχύσει τον διάλογο και να συμπεριλάβει στον πολιτικό της σχεδιασμό μέτρα, αναφορικά με την πρόληψη της θυματοποίησης και την προστασία των θυμάτων Γυναικών με Αναπηρία, χωρίς διακρίσεις με βάση την ειδικότερη μορφή αναπηρίας, την ηλικία, την θρησκεία, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την φυλή κ.ο.κ.

Το σπάσιμο της σιωπής αφορά όλες τις Γυναίκες, αδιαμφισβήτητα και τις Γυναίκες με Αναπηρία… αφορά ολόκληρη την κοινωνία.

Μια πολιτεία, που ενισχύει τους αποκλεισμούς… ενισχύει και τις σιωπές, που τους συνοδεύουν.

Ελπίζουμε, ότι αυτές οι γραμμές θα θέσουν ένα μικρό λιθαράκι, στο να προβληματιστούμε όλοι/ες μας… στους/στις δε αρμοδίους πολιτειακούς παράγοντες… να κατανοήσουν…

Αναφορές:

Δ.Σ. για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (CRPD).

Κοινωνικό Τηλεοπτικό Μήνυμα για την Τηλεφωνική Γραμμή SOS 15900 «Η τελευταία φορά!»

Στο παρόν Ιστολόγιο έχουν δημοσιευτεί αποσπάσματα δύο πρόσφατων Ερευνών, οι οποίες εμφανίζουν θυματολογικό ενδιαφέρον, για τις οποίες μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικότερα:

«Έκθεση για την εφαρμογή των δικαιωμάτων των παιδιών με Νοητικές Αναπηρίες στην Ελλάδα (Inclusion Project).»

«Ιδρυματοποίηση και Κακοποίηση Παιδιών με Αναπηρίες σε Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας της χώρας μας: Εικόνες ενός τέρατος, που δεν λαβώνεται…»

Περίληψη Εθνικού Προγράμματος για την ουσιαστική Ισότητα των φύλων 2010-2013.